ناد علیا مظهر العجائب - yaali
آنچه در باره مولا -ع- و اهل بیت زیبایی در کلمات هست می توانید بخوانید

بسم الله الرحمن الرحیم

 

نادِ علیًّاً مَظهَرَ العَجائِب

تَجِدهُ عَوناً لََکَ فی النوائِبِ

لی ِالیَ اللهِ حاجَتی و عَلَیهِ مُعَوَّّلی

کُلَّّما َامَرتَه و رَمیتُ  مُنقَضی ، فی ظِلِ الله و یُظلِِلِ الله لی اَدعوکَ

کُلًّ هُمٍّ و غَمٍّ سَیَنجَلی

بِعَظمَتِکَ یا الله

بِنُبُوَتِکَ یا محمد

بِوَلایَتِکَ یا علیُّ

یا علیُّ یا علیُّ

ادرکنی

بحقِّ لُطفِکَ الخفیِّ

الله اَکبَرَ

اَنَا مِن شَرِ اَعدائِکَ بَرِیءٌ

اَللهُ صَمَدی مِن عِندِکَ مَدَدی و عَلَیکَ مُعتَمِدی

بِحَقِّ ایّاک نعبد و ایّاک نَستَعینُ

یا اَبَا الغَیثِ اَغِثنی

یا اَبَا الحََسَنَینِ اَدرِکنی

یا سَیفَ اللهِ ادرکنی

یا بابَ اللهِ ادرکنی

یا وَلِیَّ الله ادرکنی

بِحَقِّ لُطفِکَ الخَفِیِّ

یا قَهّارُ تَقَهَّرتَ بِالقَهرِ والقَهرُ فی قَهرِ قَهرّکَ

یا قَهّارُ یا قاهِرَ العَدُّوِّ

یا والِیَ الوَلیِّ

یا مَظهَرَ العَجائِبِ یا مُرتَضی علیٌّ

رَمَیتَ مَن بَغی عَلَیَّ بِسَهمِ اللهِ و سَیفَ اللهِِ القاتِلِ

اُفَوِّضُ اَمری اِلَی اللهِ

اِنَّ اللهَ بَصیرٌ بِالعِبادِ

و ِالهُکُم اِلهٌ واحِدٌ لا الهَ اِلاَّ هُوَ الرَّحمنُ الرحیمُ

ادرکنی یا غیاثَ المُستَغیثینَ

یا دَلیلَ المُتَحَیِّرینَ

یا امانَ الخائفینَ

یا مُعینَ المُتوَکِّلینَ

یا راحِمَ المَساکینَ

یا اِلهَ العالمینَ

بِرَحمَتِکَ و صَلَی اللهُ عَلی سَیِّدِنا محمدٍ و الِهِ اَجمَعینَ

والحَمدُلِلهِ ربِّ العالَمینَ .

 

***

یاعلی مدد !

 

التماس دعا !

 

[ ۱۳٩۱/٢/٢٩ ] [ ٢:۱٤ ‎ب.ظ ] [ استاد سید علی اصغر موسوی ] [ نظرات () ]

خر  چنگ‌وار             به : هتاکان حریم ولایت (لعنت الله علیهم اجمعین)

 

می خزی با سرگرانی، سنگ وار

هر چه رنگین تر شدی، نیرنگ وار

 

راست از چپ، راه رفتی کوچه را

چپ به چپ، چپ چپ گشودی، منگ وار!

بس که خَم پیش تماشا مانده ای

خودنما، و خودستا، آژنگ وار!

کس نمی بیند، نشان چیستی

چرک زخمی، داغ سنگی، ننگ وار

**

سرنخواهی شد، که دُم هستی مدام

هر چه می‌بندی به خود، آونگ وار  !

**

بس که زیر چتر منت رفته ای

آدمک‌های زبون را، تنگ وار -

می گدازندت، نمی دانی که چیست؟

رنگ تقدیرت در آخر زنگ وار؟!

 

تا کجا گم می‌شوی از اصل خود؟

دور خواهی شد ز خود، فرسنگ وار !

 

کم بمان در سایه‌ی دجال ها

ای خرک ! چرخی بزن خرچنگ وار

 

زوزه را بس کن درون " فیس بوک"

وقت  "فحل " ات می رسد الدنگ وار

 ......

 استاد سید علی اصغر موسوی

قم – 23 /2 / 1391

 

 

[ ۱۳٩۱/٢/٢۳ ] [ ۳:۳٩ ‎ب.ظ ] [ استاد سید علی اصغر موسوی ] [ نظرات () ]

المُقدَّم: بسم الله الرحمن الرحیم، الحمد لله رب العالمین، والصلاة والسلام على رسول الله الأمین محمد وآله الطیبین الطاهرین وأصحابه المنتجبین. تحیة طیبة لکم مشاهدینا الکرام مشاهدی قناة الکوثر الفضائیة، السلام علیکم ورحمة الله تعالى وبرکاته، هذا موعدکم مع حلقة جدیدة من برنامج الأطروحة المهدویة، عنوان حلقة هذا الأسبوع (حدیث الثقلین سنده ودلالته، القسم الثانی والأربعون) أرحب باسمکم بضیفنا الکریم سماحة آیة الله السید کمال الحیدری، مرحباً بکم سماحة السید.

سماحة السید کمال الحیدری: أهلاً ومرحباً بکم.

المُقدَّم: فی البدء هل هناک من تمهید قبل الدخول فی موضوع هذه الحلقة.

سماحة السید کمال الحیدری: أعوذ بالله السمیع العلیم من الشیطان الرجیم، بسم الله الرحمن الرحیم، وبه نستعین والصلاة والسلام على محمد وآله الطیبین الطاهرین.

فی الواقع أن الذی استوقفنی لأن أقف قلیلاً عند هذین الکتابین المعروفین بصحیح البخاری وصحیح مسلم هی تلک القدسیة التی أطفوها على هذین الکتابین وخصوصاً فیما یتعلق بصحیح البخاری وبکتاب البخاری، لیس خافیاً على المشاهد الکریم أنهم سمعوا کثیراً أن هذا الکتاب هو أجل کتاب کتب فی الإسلام ولیس خافیاً على أحد أنهم قالوا فی صحیح البخاری أنه أفضل ما کتب ولیس خافیاً أنه هو أفضل ما کتب بعد کتاب الله سبحانه وتعالى.

طبعاً هذه العبارات التی أشرت إلیها لا یتبادر إلى الذهن أنی أنا اخترعتها من عندی، هذا أمامکم کتاب (الجامع الصحیح وهو صحیح البخاری، ج1، ص23) تشرف بخدمته محمد زهیر بن ناصر الناصر، المشرف على أعمال الباحثین بمرکز خدمة السنة والسیرة النبویة بالمدینة المنورة، دار المنهاج، دار طوق النجاة، قال: (وقال التاجکسترکی وأما کتابه الجامع الصحیح فأجل کتب الإسلام وأفضلها بعد کتاب الله، وقال: وکان من أحسنها تصنیفاً وأجودها تألیفاً وأکثرها صواباً وأقلها خطأً وأعمها نفعها وأعودها فائدة وأعظمها برکة وأیسرها ...) وغیرها من العناوین لعلها لا تقال إلا فی کتاب الله نجد أنهم یقولون ان هذا یصفون به صحیح البخاری، فی الواقع أنا لا أرید أن أطیل على الاعزاء فی هذا البحث طویلاً، ولکنه أرید أن أقف عند هذه النقطة، نحن عندما نقول أن هذا الکتاب هو أفضل وأصح کتاب بعد کتاب الله، وأدق کتاباً بعد کتاب الله، هذا معناه أنه لابد أن یکون منسجماً مع کتاب الله، یعنی لابد أن تکون ما ذکر فیه من النصوص والأحادیث تکون موافقة لکتاب الله أو مخالفة لکتاب الله، فبطبیعة الحال لابد أن تکون موافقة مع النصوص والآیات القرآنیة التی جاءت فی القرآن الکریم، ولا یسعنی الوقت أن أدخل تفصیلاً لاستعرض للمشاهدین الأعزاء هو أنه کم روایة توجد فی صحیح البخاری تخالف بشکل واضح وصریح نصوص القرآن الکریم، النص الصریح للقرآن الکریم، نجد أنه ینقل هذه الروایات، والغریب أن البعض ولا أقول الجمیع لأن جملة من کبار علماء السنة قالوا لیس کما یقال أنه لا یوجد هناک خطأ فی صحیح البخاری، لا، لیس الأمر کذلک.

أنا أنقل لکم روایة أو روایتین لتعرفوا هل یعد هذا أصح کتاب بعد کتاب الله أو لا یعد.

(صحیح البخاری، ج2، ص451، کتاب الشهادات، باب شهادة الأعمى وأمره ونکاحه، رقم الحدیث 2655) الرسالة العالمیة، تحقیق شعیب الأرنؤوط وعادل مرشد (عن عائشة قالت: سمع النبی صلى الله علیه وآله رجلاً یقرأ فی المسجد فقال رحمه الله لقد أذکرنی کذا وکذا آیة، أسقطتهن من سورة کذا وکذا). وبودی أن المشاهد الکریم یلتفت فی الحاشیة یقول عادل مرشد: (قوله أسقطتهن أی نسیتهن).

إذن بشکل واضح وصریح هذا النص الذی ینقله عن عائشة یسند إلى رسول الله صلى الله علیه وآله أنه کان ینسى القرآن، قد ینسى بعض الأمور الحیاتیة وإن کنا نحن لا نوافق حتى فی الموضوعات، ولکنه أتکلم بشکل عام، أما أن ینسى القرآن فهذا خلاف النص الصریح للقرآن (سنقرؤک فلا تنسى) ولکن هنا تجدون أن البخاری ینسب النسیان وإسقاط لا آیة واحدة ولا نصف آیة ولا ربع آیة ولا کلمة وإنما (لقد أذکرنی کذا وکذا آیة أسقطتهن من سورة کذا وکذا). هذا هو المورد الأول.

المورد الثانی ما فی (صحیح البخاری، ج4، کتاب فضائل القرآن، باب نسیان القرآن) قال: (عن النبی، قالت: سمع النبی رجلاً یقرأ فی المسجد فقال یرحمه الله لقد أذکرنی کذا وکذا آیة من سورة کذا ...) (قالت سمع رسول الله رجلاً یقرأ فی سورة باللیل فقال یرحمه الله لقد أذکرنی کذا وکذا آیة کنت انسیتها من سورة کذا وکذا) إذن هذه الروایة واضحة تشیر إلى أن رسول الله ینسى.

هذا هو الذی یدعون أنه أصح کتاب بعد کتاب الله وهو أنه یسند إلى رسول الله أنه ینسى القرآن. وأنا کان بودی أنه إذا وفقت فی برنامج أو فی برامج متعددة أن أحصی تلک الروایات التی وردت فی صحیح البخاری وصحیح مسلم والتی تعارض نص القرآن الکریم ومن الواضح بأن الروایة التی تعارض نص القرآن الکریم لابد أن یرمى بها عرض الجدار فهی زخرف لا یمکن أن تصدر من النبی الأکرم صلى الله علیه وآله. هذا مورد. ومن الموارد الأخرى التی بودی أن أقف عندها، نحن نتکلم فی کتاب یعد أصدق کتاب وأفضل کتاب وأصح کتاب بل لم یکتب فی الإسلام کتاب مثله.

تعالوا لنرى أنه فی مثل هذا الکتاب ماذا توجد من أحادیث فی مثل هذا الکتاب، من الأحادیث أو من النصوص الواردة فی هذا الکتاب ما ورد فی (ج3، ص215، باب مناقب الأنصار، الباب 27، رقم الحدیث 3849) طبعة الرسالة العالمیة، قال: (حدثنا نعیم ابن حماد حدثنا اشیم عن حصین عن عمر بن میمون قال: رأیت فی الجاهلیة قردة) عمر بن میمون یقول (رأیت فی الجاهلیة قردة اجتمع علیها قردة قد زنت فرجموها فرجمتها معهم) هذه هی الروایة، هذا هو النص الذی فی هذا الکتاب الذی یعد أفضل ما کتب بعد القرآن أفضل کتاب بعد القرآن الذی لا یأتیه الباطل، لأنهم یصرحون أن کل ما فی صحیح البخاری صحیح، لا یتبادر إلى ذهن أحد أن هذا الکلام أنا أقوله من عند نفسی، فی کتاب (فتح الباری بشرح صحیح البخاری، ج8، ص562) بتعلیقات العلامة عبد الرحمن بن ناصر البراک، دار طیبة، قال: (فهذا ینافی ما علیه العلماء من الحکم بتصحیح جمیع ما أورده البخاری فی کتابه) بتصحیح لا الأغلب ولا 99% بل بتصحیح 100% (ومن اتفاقهم) اتفاق العلماء (على أنه مقطوع بنسبته إلیه) یعنی أن هذا الذی موجود هنا مقطوع النسبة إلى محمود بن إسماعیل البخاری، یعنی لا نستطیع أن نشک أن هذا لیس له.

أنا لا احتاج إلى التعلیق کثیراً إلا جملة واحدة، مثل هذه الأبحاث والنصوص تصح عند الإمام البخاری بل یعبرون عنه بإمام الأئمة تصح عند البخاری أما حدیث الغدیر لا یصح عند البخاری، أما حدیث الثقلین لا یصح عند البخاری، أما حدیث لا یحبک إلا مؤمن ولا یبغضک إلا منافق فلا یصح عند البخاری، أما یصح عند البخاری أن قردة زنت فاجتمعت علیها القردة فرجموها حد الزنا.

ولذا تجد هؤلاء المساکین الذین أمنوا بصحة جمیع ما ورد فی البخاری صاروا بتعبیرنا فی حیرة واضطراب کیف یوجهوا هذه الروایة فبعض قال، من اراد أن یراجع علیه أن یرجع إلى ذیل هذه الروایة فی فتح الباری فی شرح صحیح البخاری لابن حجر العسقلانی، یقول: (لعل هؤلاء القردة کانوا من نسل الذین مسخوا فبقی فیهم ذلک الحکم) وإلا بعد لم ینزل القرآن حتى ینزل هذا الحکم لأن هذه الواقعة کانت فی الجاهلیة إذن تبین أن هذا الحکم الذی جاء به القرآن کان حکم القردة. (وکذلک بعض قال: وقد استنکر ابن عبد البر قصة عمر بن میمون وقال فیها إضافة الزنا إلى غیر مکلف) باعتبار أن البهائم غیر مکلفة (وإقامة الحد على البهائم وهذا منکر عند أهل العلم) أنه کیف یعقل أن یکلف البهائم، ثم هؤلاء کیف وصلوا إلى مستوى أنی شخصوا الزنا من غیر الزنا، وهل یوجد نکاح صحیح ونکاح غیر صحیح عند البهائم، یعنی واقعاً یوجد فقه العقود عند القردة حتى نعرف أنهم التزموا بعقد النکاح. وشر البلیة ما یضحک!! هذا أصح کتاب عندهم.

طبعاً یکون فی علم المشاهد الکریم أنا لا أرید أن أقول أن کتاب البخاری ساقط بکل ما فیه، لا أبداً، أنا أرید أن أناقش هذه القدسیة التی أضفوها على هذا الکتاب بلا موجب، لأن فیه ما لا یستحق أن یذکر، بل یضحک الثکلى، کیف یعقل أن یکون هذا الکتاب أصح کتاب بعد کتاب، نعم کتاب کأی کتاب آخر. ولذا ذهب البعض قالوا أن أبا مسعود وحده ذکره ولیس فی نسخ البخاری ولهذا ذهب جملة من المحققین لعل هذه الروایة أقحمت فی البخاری فهی لیست من البخاری حتى یحفظوا ماء وجه البخاری (فلعله من الأحادیث المقحمة فی کتاب البخاری) لعله هکذا. الحافظ ابن حجر یقول هذا الکلام خطیر جداً، لازمه أنه عندما نضع یدنا على أیة روایة فی کتاب البخاری لعلها مقحمة وأنها لیست مسندة وهذا معناه سقوط البخاری عن الاعتبار ولذا یقول: (وهذا الذی قاله تخیل فاسد یتطرق منه عدم الوثوق بجمیع ما فی الصحیح) إذا ثبت فی مورد فتح هذا الباب (فأنه إذا جاز فی واحد لا بعینه جاز فی کل فرد فرد) وبتعبیر علماء الأصول یکون شبهة مصداقیة یعنی أین ما نضع یدنا نقول لعله هذه الروایة مقحمة فی البخاری (فلا یبقى لأحد الوثوق بما فی الکتاب المذکور واتفاق العلماء ینافی ذلک).

إذن ما هو العمل؟ العمل لابد أن نوجه هذه الروایة، أنا إنما ذکرت هذا الأصل حتى یتضح، اتضح لنا فی أبحاث سابقة أن البخاری خان الأمانة العلمیة والدینیة، یعنی حذف الأسماء بشکل واضح وصریح، عند ذلک واقعاً هل یمکن الاعتماد على کل ما ورد فی صحیح البخاری، إذن لابد أن نفتح باباً جدیداً وعلماً جدیداً فی صحیح البخاری، کل ما قال فلان لابد أن نذهب إلى الروایات الأخرى لنعرف من هو فلان الذی تستر علیه البخاری.

إذن هذا الأصل أنا ذکرت باعتبار أنه ثبت لنا فیما سبق أن البخاری تستر بشکل واضح وصریح على بعض الأسماء کأبی هریرة وسمرة وعثمان بن عفان وغیرهم ...

إذن أنا اعتماداً على هذا الأصل الذی أشار إلیه الحافظ ابن حجر یتضح لنا أنه واقعاً عندما نضع یدنا على البخاری فی أی مورد من الموارد یحتمل أن البخاری تلاعب بالأسماء قدم أو أخر أو حذف کما یتذکر الأعزاء فیما یتعلق بحدیث المتعة، وجدنا بأنه حذف مقطعاً من هذا الحدیث وأثبتناه لکم من الکتب والمسانید ومسلم التی أشرنا إلیها فیما سبق.

المُقدَّم: فی الواقع حری بأهل العلم أن یعیدون النظر خدمة للإسلام والمسلمین.

سماحة السید کمال الحیدری: نحن نضع هذا بأیدی المحققین وبأیدی أهل العلم لیراجعوا مثل هذه الحقائق.

المُقدَّم: هل هذا الشاهد فقد أم توجد شواهد أخرى تثبت أن البخاری خان الأمانة العلمیة فی نقل النصوص.

سماحة السید کمال الحیدری: فی الواقع بأنه أیضاً أحاول فی هذه اللیلة وفی هذه الحلقة بقدر ما یسعنی الوقت أن أشیر إلى شواهد ثلاثة أخرى، طبعاً الشواهد کثیرة جداً ولکن انا انتخب من کل موضوع شاهد لیشیر إلى ذلک.

المورد الأول لخیانة البخاری فی نقله للأحادیث الواردة فی صحیح البخاری، أنا لا أعنون هذا المورد ولکن من خلال قراءتی للنصوص سیتضح من هو المراد من ذلک، قبل أن اقرأ الروایة فی صحیح البخاری أقرأها لکم من صحیح مسلم، فی (صحیح مسلم، ج1، ص93، کتاب الإیمان، باب بیان حال إیمان من رغب عن أبیه وهو یعلم، رقم الحدیث 63) طبعة دار الخیر، تحقیق الشیخ مسلم بن محمود عثمان، قال: (أخبرنا خالد عن أبی عثمان) أنا أقرأ السند حتى أطبقه مع السند فی البخاری (أخبرنا خالد عن أبی عثمان قال: لما ادعی زیاد) یعنی ادعاء معاویة ونسبه إلى أبیه أبی سفیان (لما ادعی زیاد) فی الحاشیة یقول المحقق: (معنى هذا الکلام ... وذلک أن زیاد هذا المذکور هو المعروف بزیاد بن أبی سفیان ویقال فیه زیاد بن أبیه ویقال زیاد بن امه ... وکان یعرف بزیاد بن عبید الثقفی ثم ادعاه معاویة) إذن ألحقه معاویة بأبی سفیان (لما ادعی زیاد لقیت أبا بکرة فقلت له: ما هذا الذی صنعتم، أنی سمعت سعد بن أبی وقاص) الصحابی (یقول: سمع اذنای من رسول الله وهو یقول: من ادعى أباً فی الإسلام غیر أبیه یعلم أنه غیر أبیه فالجنة علیه حرام فقال أبو بکرة وأنا سمعته من رسول الله) هذا الحدیث الذی تنقله عن سعد بن أبی وقاص أنا أیضاً سمعته من رسول الله.

تعالوا معنا إلى صحیح البخاری لنرى بأن صحیح البخاری ماذا یقول فی هذا المجال، فی (صحیح البخاری، کتاب الفرائض، باب 29 باب من ادعى إلى غیر أبیه، رقم الحدیث 6766، ج4) الرسالة العالمیة، تحقیق شعیب الأرنؤوط (قال فلان حدثنا خالد عن أبی عثمان عن سعد قال: سمعت النبی یقول من أدعى إلى غیر أبیه وهو یعلم أنه غیر أبیه فالجنة علیه حرام). حذفت قضیة زیاد، حتى تستر عورة معاویة، حتى یستر هذا الفعل القبیح الذی مخالف للسنة القطعیة من رسول الله صلى الله علیه وآله، إذن بشکل واضح وصریح نجده أنه تستر على معاویة، یا لیت أنه تستر على فعل أو أمر بسیط ولکنه تستر على أمر قال فیه رسول الله من فعل کذا کانت الجنة علیه حرام. لماذا تستر على معاویة؟ أنا لا أرید ان أطیل على المشاهد الکریم، نحن عندما قلنا مراراً وتکراراً أن هذا الإنسان هواه أموی وأنه نشأ فی جو أموی ویدافع عن بنی أمیة، لا یخفى على الأعزاء فی فتح البخاری شرح صحیح البخاری أشار إلى هذه القصة فی ذیل هذا الحدیث، لأنه لا یستطیع أن یفسر هذا الحدیث لأن القضیة مشهورة.

فی (فتح الباری بشرح صحیح البخاری، ج15، ص501) تعلیقات العلامة عبد الله بن ناصر البراک، دار طیبة، بعد أن ینقل الحدیث (باب من ادعى إلى غیر أبیه) ینقل القضیة کاملة وأنها مرتبطة بزیاد بن أبیه وأن معاویة استلحقه حتى یقربه من جهاز حکمه وسلطانه فی ذلک الزمان. إذن هذا هو المورد الأول وهو التستر على قبائح وجنایات بنی أمیة. وهنا ینفتح لنا باب وهو أن البعض یقول أن هذا الذی تقولونه عن جنایات بنی أمیة لماذا لا نجد أثراً لذلک فی صحیح البخاری؟

الجواب: لأن البخاری کان أموی الهوى والاعتقاد فکیف یکتب شیئاً بضرر بنی أمیة. ولذا أنتم تجدون أن هذا النهج البائس والخطیر یقولون نعم إذا کان موجوداً فی البخاری نحن نقبله، أنتم تعلمون أن البخاری لم یکتب شیئاً یعادی به بنی أمیة ویعادی به السلطة الأموی ونحو ذلک.

إذن هذه القضیة لمن یرید أن یقرأ ویکتب عن البخاری لابد أن یلتفت جیداً إلى هذه الحقیقة أن کل ما یرتبط بجنایات الأمویین وفیما فعلوه الأمویون فی بنی هاشم کلها حذفت فی صحیح البخاری.

وبالعکس وفی المقابل یعنی ماذا حاول أن یفعل معاویة؟ حاول أن یقصی أهل البیت علی وأهل بیت فکل ما یرتبط بأهل البیت نجد أن هناک إقصاءً کاملاً فی صحیح البخاری ولا یوجد له أشارة کما ذکرنا فی حدیث الثقلین وفی حدیث الغدیر وأحادیث کثیرة فی هذا المجال.

المورد الثانی وهو التلاعب النصوص    هذا الحدیث أعزائی أرید من الأعزاء أن یتأملوا فیه، فی (صحیح البخاری، ج1، ص94) هذا الحدیث ورد فی موارد متعددة من صحیح البخاری، الروایة واردة فی کتاب الوضوء، باب الغسل والوضوء بالمخضب والخشب والحجارة، الروایة (أخبرنی عبید الله بن عبد الله أن عائشة قالت لما ثقل النبی صلى الله علیه وآله) یعنی اشتد به المرض (واشتد به وجعه استأذن أزواجه فی أن یمرض فی بیتی) من یثق بالبخاری یستطیع أن یثق بمثل هذه الروایات، أما ما اتضح من الأبحاث السابقة لابد للإنسان أن یشکک فی کل هذه الأحادیث التی فیها جر النار إلى بعض الناس وإبعاده عن بعض آخر. قالت (لما ثقل النبی واشتد به وجعه استأذن أزواجه فی أن یمرض فی بیتی فأذن له فخرج النبی صلى الله علیه وآله بین الرجلین) باعتبار أنه کان مریضاً فیحتاج إلى من یتکأ علیه (تخط رجلاه فی الأرض) عائشة تقول من هما؟ لا یمکن أن نقول أنها تذکرت أحدهما ونست الآخر (بین عباس ورجل آخر) لا تشیر إلى الرجل الآخر. (قال عبید الله) وهو ناقل الروایة عن عائشة (فأخبرت عبد الله بن عباس) أن عائشة تقول من الرجل (فقال أتدری من الرجل الآخر، قلت: لا، قال: هو علی) ولکن عائشة لا ترید أن تذکر اسمه. إلى هنا قد یقول قائل لا ترید أن تذکر اسمه إلى الآن لا مشکلة لنا، والروایة ذیلها موجود وهو أن الرجل الآخر الذی کان یتکأ علیه الرسول الأعظم صلى الله علیه وآله فی مرضه هو علی بن أبی طالب. هذه الروایة واردة فی (ج1، ص271، رقم الحدیث 665) وفی (ج1، ص280، رقم الحدیث 687) وفی (ج2، ص422 و 423رقم الحدیث 2588) وفی (ج3، ص446، الحدیث 4442) وفی (ج4، ص277، رقم الحدیث 5741). إلى هنا قلنا لا توجد مشکلة.

سؤال: ماذا یقول صحیح مسلم عن الروایة، نفس هذه الروایة کیف نقل الروایة، نرید أن نرى أن البخاری تلاعب اقتطع من الروایة شیئاً أو نقلها کاملة.

(صحیح مسلم، ج1، ص379، رقم الحدیث 418، باب استخلاف الإمام إذا عرض له عذر، رقم الباب 21) تحقیق الشیخ السلفی الأثری، کتاب الصلاة، باب الاستخلاف (عبید الله بن عتبة بن مسعود أن عائشة زوج النبی قالت: لما ثقل رسول الله واشتد به وجعه استأذن أزواجه أن یمرض فی بیتی، فأذن له ... بین عباس بن عبد المطلب وبین رجل آخر، قال عبید الله: فأخبرت عبد الله بالذین قالت عائشة، فقال لی عبد الله بن عباس: هل تدری من الرجل الآخر الذی لم تسمه عائشة، قلت: لا. قال ابن عباس: هو علی) وأیضاً کما ورد فی صحیح البخاری لا توجد إضافة، یعنی الآن عندما ننظر نجد بأن صحیح البخاری ومسلم اتفقا على هذا.

تعالوا إلى (مسند الإمام أحمد، ج40، ص67) ینقل نص الروایة، تحقیق شعیب الأرنؤوط، مؤسسة الرسالة، الروایة نفسها (عن عبید الله بن عبد الله عن عائشة قال مرض رسول الله فی بیت میمونة فأستأذن نساءه أن یمرض فی بیتی فأذن له فخرج رسول الله معتمداً على العباس وعلى رجل آخر) واقعاً بودی أن أشیر إلى المشاهد الکریم هنا قد یسأل المشاهد لماذا ان عائشة تذکر العباس ولا تذکر علیاً، یعنی هل لم تکن تعرف علی بن أبی طالب، لابد أن نعرف لماذا (معتمداً على العباس وعلى رجل آخر ورجلاه تخطان فی الأرض) فی (ص68) (وقال عبید الله، فقال ابن عباس أتدری من ذلک الرجل، هو علی بن أبی طالب). إلى هنا مسند أحمد متفق مع صحیح البخاری وصحیح مسلم، ولکن انظر إلى الإضافة، أولاً لابد أن ینظر المشاهد الکریم یعبر الأرنؤوط عن الحدیث یقول: (إسناده صحیح على شرط الشیخین) یعنی نفس السند الذی ورد فی البخاری ومسلم لا أنه شیئاً آخر (ولکن عائشة لا تطیب له نفسا) لا أرید أن أعلق، لأنی لا أرید الدخول فی هذا البحث، ولکن صریح مسند الإمام أحمد والذی یقول شعیب الأرنؤوط أنه صحیح على شرط الشیخین تقول (لا أطیق له نفساً). یا بخاری ویا مسلم ألیس کتابیکما أصح کتابین بعد کتاب الله لماذا تخفون الحقائق ولا تبینون الحقیقة.

(قال: ولکن عائشة لا تطیب له نفساً) هذا المعنى بشکل واضح وصریح أیضاً جاء فی (مسند الإمام أحمد، ج43، ص86) نفس الروایة أیضاً الروایة (ولکن عائشة ...) والأرنؤوط یقول (إسناده صحیح على شرط الشیخین).

إلى هنا اتضح أن البخاری ومسلم لم یحفظا الأمانة العلمیة بدلیل ما ورد فی مسند الإمام أحمد.

الآن تعالوا إلى مسند الإمام أحمد لنرى أنه حفظ الأمانة أم أن الحدیث فیه تتمة ولم ینقلها، الإنسان عندما یدخل فی عمق التأریخ یجد أی تلاعب حصل فی تراثنا، ومع ذلک ترید أن المسلمین یثقون بکل ما ورد فی کتبکم، أنا بودی أن المشاهد الکریم یلتفت یقول (حدثنا عبد الرزاق) المراد به عبد الرزاق الصنعانی صاحب المنصف الذی هو من شیوخ أحمد بن حنبل (عن معمر قال قال الزهری وأخبرنی) بینی وبین الله لنذهب إلى المصنف لعبد الرزاق الصنعانی المتوفى سنة 211هـ، إذن هو بمرتبة شیوخ أحمد لنرى ماذا یقول هذا الإنسان فی (المصنف، ج5، ص529) (قال الزهری) الذی کان ینقله عن أحمد قال حدثنا عبد الرزاق عن الزهری (أول ما اشتکى رسول الله فی بیت میمونة فحدثت به ابن عباس فقال أتدری من الرجل الذی لم تسمه عائشة، هو علی بن أبی طالب) إلى هنا اتفق مع البخاری ومسلم ومسند أحمد (ولکن عائشة لا تطیب له نفسا) إلى هنا متفق مع مسند أحمد، ما هی الإضافة؟ (لا تطیب لها نفساً بخیر) یعنی لا ترید الخیر لعلی، وإلا بینی وبین الله أن یکون علی بن أبی طالب فی هذا الظرف العصیب یکون بجنب رسول الله ولا یوجد الأول ولا الثانی وغیرهما هذا خیر لا یساویه خیر، إذن کیف تنسب هذا الخیر إلى علی علیه السلام ولذا نجد البخاری ومسلم حذفا (لا تطیب لها نفسا) لأن هذا نقص وعیب لا یمکن أن یسکت علیه، لماذا أنه لا تطیب لها نفساً، بینکم وبین الله لو أن عائشة کانت تقول فی عثمان لا تطیب لها نفساً بخیر أو فی صحابی آخر تقولون هذا تنقیص فی صحابی، ولکن فی علی إذا قالوه کیف یجیبوا، فالأفضل أن یحذفوه، هذا الذی قلت مراراً وتکراراً أن هو البخاری ومن هو شاکلته هو الهوى الأموی والنهج الأموی، هذا هو المورد الثانی فی هذا المجال.

المورد الثالث ما ورد أیضاً فی (صحیح البخاری، ج3، ص779، کتاب التفسیر، الباب 114، سورة قل أعوذ برب الناس) هذا النص عجیب، وأنا بودی أن الأعزاء إذا فهموا هذا الحدیث فلیشرحوه لی، ماذا یرید أن یقول، الروایة (عن زر بن حبیش، قال: سألت اُبی بن کعب، قلت: یا أبا المنذر أن أخاک بن مسعود یقول کذا وکذا) ماذا قال ابن مسعود، قد تقول لماذا لابد أن نعرف لأن اُبی یقول (سألت رسل الله عن ذلک) یسأل عن کذا وکذا، ولذا من هنا دعوتی کلما ورد فلان وفلان، کلما ورد کذا وکذا، کلما ورد أن الجمل غیر مترابطة اعلموا أن هناک حذف وتلاعب من إمام الأئمة عندهم هو البخاری، قال: (یقول کذا وکذا، فقال اُبی سألت رسول الله صلى الله علیه وآله) سأله عن ماذا؟ عن کذا وکذا، بینکم وبین الله هذا حدیث یذکر فی أصح حدیث بعد کتاب الله (سألت رسول الله صلى الله علیه وآله فقال لی: قیل لی فقلت قال فنحن نقول کما قال رسول الله). من یستطیع أن یحل هذه الروایة، ما هو الکذا وکذا، وماذا سُئل رسول الله، وماذا قیل له، وماذا قال حتى یقول السائل فنحن نقول کما قال رسول الله، بینکم وبین الله ألیست هذه مهزلة فی أصح کتاب بعد کتاب الله، واقعاً استخف قولهم فأطاعوه استخف هؤلاء الناس بالمسلمین واستطاعوا أن یستخفوهم فتصوروا أن هذا الکتاب أصح کتاب بعد کتاب الله.

قال: (سألت اُبی ابن کعب قلت: یا أبا المنذر أن أخاک ابن مسعود یقول کذا وکذا فقال اُبی سألت رسول الله) عن کذا وکذا (فقال لی) یعنی رسول الله (قیل لی، فقلت: قال: فنحن نقول کما قال رسول الله).

قد یقول قائل: سیدنا فی النتیجة هذا الطلسم کیف تحله.

الجواب: حله موجود عند أحد شیوخ البخاری وهو الإمام الحمیدی المتوفى 219هـ والبخاری متوفى 256هـ فهو أحد شیوخ البخاری، فی (مسند الإمام الحمیدی، ج1، ص367) تحقیق حسین سلیم اسد الدارانی، دار المأمون للتراث، قال: (أنهما سمعا زر بن حبیش یقول: سألت اُبی بن کعب عن المعوذتین) إذن کذا وکذا المراد المعوذتین (فقلت یا أبا المنذر أن أخاک ابن مسعود یحکهما من المصحف) یعنی یحذفهما من المصحف، یعنی کذا وکذا المعوذتین یعنی لیستا من المصحف (قال: إنی سألت رسول الله صلى الله علیه وآله، قال: قیل لی) یعنی الله أوحى إلیه أن هذه من القرآن (قیل لی قل فقلت) یعنی قلت أعوذ برب ... لست أنا من أنشأت لیست تعویذة منی بل أمر من الله (قیل لی قل فقلت، فنحن نقول) هذا الذی قال (فنحن نقول کما قال رسول الله). الروایة واضحة الدلالة معلومة، ویکون فی علم المشاهدین فی (مسند الإمام أحمد، ج35، ص118) تحقیق شعیب الأرنؤوط قال: (سألنا عنهما رسول الله قال: قیل لی فقلت) الروایة (قلت لاُبی أن أخاک یحکهما من المصحف) لا کذا وکذا، یعنی یرفع المعوذتین من المصحف.

إلى هنا اتضح واختم کلامی بما اعترف به نفس البخاری وهو أن هذا الکتاب هل هی ألفاظ رسول الله أو لا، هذا الأصل الأول، هل هی ألفاظ رسول الله أم تلاعبوا بها، اتضح لنا أنها لیست جمیعاً ألفاظ رسول الله بل فیها تلاعب وحذف، وثانیاً: هل هی منقولة إلیها کما جاءت عن رسول الله أو قطعت وقدم فیها واُخر، أنظروا إلى إقرار الإمام البخاری کما فی ترجمته فی (سیر أعلام النبلاء، ج12، ص411) للإمام الذهبی قال: (وقال أحید بن أبی جعفر والی بخارى قال محمد بن إسماعیل یوماً: رب حدیث سمعته بالبصرة کتبته بالشام) سمعه بالبصرة ولکن کتبه بالشام یعنی هناک فاصلة طویلة بین ما سمعه وبین ما کتبه، یعنی لا أنه بمجرد ما سمع کتب (ورب حدیث سمعته بالشام کتبته بمصر، فقلت یا أبا عبد الله) الوالی یقول له (فقلت یا أبا عبد الله بکماله) یعنی لا تنساه (فسکت) یعنی بکماله أو لا، وإلا لو کان بکماله لکان نطق وقال بکماله وتمامه وأنا أتذکره فأنا حافظ جید، ولذا أنتم تجدون أولئک الذین یریدون تسویق البخاری یقولون أنه حفاظة لا ینسى شیء، لأنهم یعرفون أنهم إذا لم یقولوا کذلک إذن معناه أنه نسی البعض وتغیر البعض، وهناک شواهد کثیرة.

العلامة شعیب الأرنؤوط فی الحاشیة یقول: (ویعنی هذا أن البخاری یرى جواز الروایة بالمعنى) فهذه الروایات التی ینقلها فی صحیح البخاری هی لیست ألفاظ رسول الله، إذن أعزائی هذا إقرار أحد أعلام السلفیة یقول بأن البخاری کان یعتقد بجواز نقل الروایات بالمعنى، إذن هذا الذی ورد فی صحیح البخاری ألفاظ رسول الله أو لیست ألفاظ رسول الله ... فلا تتعاملوا معنا تقولون قال رسول الله فی حق أبی بکر وفی حق عائشة کذا وفی حق عمر کذا وفی حق عثمان کذا وفی حق الصحابة کذا، لماذا؟ باعتبار أنه نقل بالمعنى، ولعله فهم البخاری شیئاً ولم یکن مقصود رسول الله، هذا فهم البخاری هذا المعنى الذی فهمه البخاری هذا اجتهاد البخاری، هذا لیس نص حدیث رسول الله، أیها السلمون فی العالم، إذن التفتوا إلى هذه الحقیقة.

اتضح لنا هذه الحقیقة التی انتهینا إلیها وهی أن لیس کل ما فی البخاری هی ألفاظ رسول الله ونص حدیث رسول الله، عندما نرجع إلى القرآن الکریم هو النص الإلهی الذی جاء على لسان خاتم الأنبیاء والمرسلین، أما هذه فهی اجتهاد من البخاری فقد یکون قد أصاب وقد یکون قد أخطأ إلا أن تدعوا له العصمة أن کل معنى ذکره لا یختلف عن الألفاظ ... وهذا مما لا یمکن أن یتفوه به عاقل فضلاً عن أن یقوله عالم.

المُقدَّم: ومن هنا نفهم لماذا عرض النحویون عن الاحتجاج بالحدیث النبوی، یقولون أغلبه مروی بالمعنى.

سماحة السید کمال الحیدری: کما هو الآن هذا النص المتقدم.

المُقدَّم: معنا الأخ أبو عبد الله من السعودیة، تفضلوا.

الأخ أبو عبد الله: السلام علیکم.

المُقدَّم/ سماحة السید کمال الحیدری: علیکم السلام ورحمة الله وبرکاته.

الأخ أبو عبد الله: الشیخ ذکر أن أهل السنة یقصون روایة أهل البیت من کتب الحدیث.

المُقدَّم: قال البخاری.

الأخ أبو عبد الله: البخاری من أهل السنة.

سماحة السید کمال الحیدری: البخاری من النهج الأموی ولیس من أهل السنة.

الأخ أبو عبد الله: هذا رأیک أنت.

سماحة السید کمال الحیدری: إذن لا تحملنی رأیک، لا تقل من أهل السنة، قل کما اعتقد.

الأخ أبو عبد الله: أنت تقول أن البخاری یقصی آل البیت من کتابه، إذا کان البخاری یقصی آل البیت من کتابه فأنتم تقصون النبی علیه الصلاة والسلام من کتب الحدیث لدیکم، حیث لا یوجد فی کتبکم الحدیثیة إلا نزر قلیل من کلام رسول الله.

سماحة السید کمال الحیدری: الجواب إن شاء الله تعالى عندما نأتی إلى بیان کتبنا الحدیثیة من أصول الکافی وغیرها سنثبت لک أخی العزیز ... قل شیء تعلمه ولا تقل ما لا تعلمه، أنت جاهل بقواعد مدرسة أهل البیت لماذا تتکلم هذا الکلام، أئمتنا یصرحون أن کل ما نقوله فحدیثنا هو حدیث جدنا رسول الله، فهذه الأحادیث هی أحادیث رسول الله، نحن لا نعتقد أن لأئمة أهل البیت یوجد شیء لیس مأخوذاً لرسول الله، کیف نقصی رسول الله ... هم أصح وهم الطریق المعصوم للوصول إلى رسول الله صلى الله علیه وآله.

المُقدَّم: الأخ أبو ولید من السعودیة، تفضلوا.

الأخ أبو ولید: السلام علیکم.

المُقدَّم/ سماحة السید کمال الحیدری: علیکم السلام ورحمة الله وبرکاته.

الأخ أبو ولید: سماحة السید الیوم ألاحظ منک أنک الیوم تحارب أهل السنة والجماعة وأنت تقول لا فرق بیننا وبین أهل السنة.

سماحة السید کمال الحیدری: أخی العزیز أنت مشتبه جداً، لا أسمح لک أن تکمل هذه الجملة لأننی ذکرت مراراً أننی أعتقد أن أهل السنة والجماعة وسلف هذه الأمة لا یمثله البخاری ولا یمثله ابن تیمیة ولا یمثله الوهابیة، ابن تیمیة والوهابیة هؤلاء اتجاه فی قبال أهل السنة والجماعة واتضح بالأمس أنهم فی قبال سلف هذه الأمة واتضح لکم فی هذا الیوم بشکل لا مجال له ... وإلا بینی وبین الله أنا اعتقد أن هناک مشترکات کثیرة وکثیرة وکثیرة بین شیعة أهل البیت وبین أهل السنة والجماعة لا الأمویون ولا ابن تیمیة ولا الوهابیة.

المُقدَّم: معنا الأخ عبد الرضا من الکویت، تفضلوا.

الأخ عبد الرضا: السلام علیکم.

المُقدَّم/ سماحة السید کمال الحیدری: علیکم السلام ورحمة الله وبرکاته.

الأخ عبد الرضا: بإیجاز مختصر، نحن نعانی من هجمة شرسة من الوهابیة خصوصاً فی المناهج التعلیمیة للأطفال فی المراحل الابتدائیة والمتوسطة ونعیش تضارب أفکار عن الأطفال. کما هو الأمر فی حدیث العشرة المبشرة بالجنة.

سماحة السید کمال الحیدری: سیأتی الحدیث عن هذا الأمر، وعندها سنبین أن هذا الحدیث صحیح أم أنه أیضاً من مخترعات بعض هذه الاتجاهات الأمویة.

المُقدَّم: الأخ ثامر من العراق، تفضلوا.

الأخ ثامر: السلام علیکم.

المُقدَّم/ سماحة السید کمال الحیدری: علیکم السلام ورحمة الله وبرکاته.

الأخ ثامر: شیخنا الکریم رأفاً بنا ولا تکشف عن کل سؤتنا فما زالت عورة عمر بن العاص تقبح وجه التاریخ، عندی سؤالان، السؤال الأول هل یمکن لنا القول بأن حدیث الثقلین من الأحادیث المحکمة لأن هذا الحدیث ینسف کل النظریات والأطروحات ویهدم المبانی التی جاءت من غیر هذا الطریق. السؤال الثانی من خلال هذا الطرح المبارک والعلمی یتضح أن هذا الحدیث صحیح ولا مجال للطعن فیه، إذن لماذا بقی من بقی على ما هو علیه مجافیاً ومخالفاً للیقین ولماذا لا ندع ما لا یریحنا إلى ما یریحنا لکی نسلم من الهلکة والعذاب.

أما الأخوین المتداخلین الأول الثانی فالظاهر أن معلوماتهم قلیلة جداً فی هذا المجال.

سماحة السید کمال الحیدری: أما السؤال الأول نعم سیتضح لاحقاً أن حدیث الثقلین یعد من محکمات حدیث الرسول، فمضمونه لیس من المتشابه وإنما هو من المحکم یعنی یراد به ظاهره کما شرحنا ذلک بالأمس، وإما الثانی فهذا هو النهج الأموی الذی حاول أن یقصی أهل البیت لأن أهل البیت لو کانوا هم محور هذه الأمة لما استولى علیها أمثال معاویة ویزید وعبد الملک وأولاد عبد الملک الذین عاثوا فی الأرض وفی الخلق فساداً وفسادهم إلى یومنا هذا وهم الذین أسسوا لنظریة أن الحاکم الإسلامی حتى لو سرق مالک وحتى لو ضرب ظهرک لأنه من أولی الأمر، وهم الذین أوصلوا الأمة إلى ما هی علیه الآن، ولکن نشکر الله سبحانه وتعالى أن الأمة الإسلامیة الآن عرفت الحقیقة وبدأت تسقط هذه النظریة البائسة وهی عدم جواز الخروج على ولاة الامر الفاسدین، ولا اقتصر بکلامی فقط على أهل السنة سواء کانوا من اهل السنة أو الشیعة من کان فاسداً ومن کان ظالماً ومن کان خائناً للأمانة فیجب على الأمة وجوباً شرعیاً لا مجال فیه أن تقطع ید الظلمة والفاسدین من الحکم.

المُقدَّم: الأخ محمد من إسبانیا، تفضلوا.

الأخ أبو محمد: السلام علیکم.

المُقدَّم/ سماحة السید کمال الحیدری: علیکم السلام ورحمة الله وبرکاته.

الأخ أبو محمد: نرید أن ندخل فی الموضوع ... فی صحیح البخاری ولیس دفاعاً عنه ... کل ما ذکره سماحة السید فی الأحادیث هی لیست أحادیث فیها ذم لأهل البیت ...

سماحة السید کمال الحیدری: أخی العزیز أنت حصل عندک خلط، أنا لم أقل أن کل ما ورد فی البخاری هو حدیث رسول الله، هم قالوا کل ما ورد فی البخاری فهو صحیح، لم یقولوا کل ما ورد من الاحادیث فی البخاری فهو صحیح، قالوا کل ما بین هذین الدفتین من الکتاب فهو صحیح، إذن کل هذه الکلمات التی قرأناها یعتبرونها صحیحة.

اختم کلامی بما قاله العلامة الألبانی فی (سلسلة الأحادیث الصحیحة، ج6، ص93) هذه عبارته وخیر عبارة فی هذا الکلام، ینقل حدیثاً عن البخاری ویعبر عنه بأنه حدیث شاذ، قال: (هذا الشذوذ فی هذا الحدیث مثال من عشرات الأمثلة التی تدل على جهل بعض الناشئین الذین یتعصبون لصحیح ا لبخاری وکذا لصحیح مسلم تعصباً أعمى ویقطعون بأن کل ما فیهما صحیح) یقول هذا تعصب أعمى ولا یصدر إلا من جاهل وإلا من جاهل (ویقابل هؤلاء بعض الکتاب الذین لا یقیمون للصحیحین وزناً فیردون من أحادیثهما ما لا یوافق عقولهم وقد رددت على هؤلاء وهؤلاء فی غیر ما موضع) وهذا هو الموقف المتوازن، وهو أنه کتاب من الکتاب لابد أن یکون ضمن الموازین فیه الصحیح وفیه الفاسد الذین لابد أن یرد.

المُقدَّم: شکراً لکم سماحة آیة الله السید کمال الحیدری، شکراً لکم مشاهدینا الکرام، إلى اللقاء والسلام علیکم ورحمة الله وبرکاته.

http://www.alhaydari.com/s/Home

[ ۱۳٩٠/۱٢/۱٩ ] [ ٧:٤٢ ‎ق.ظ ] [ استاد سید علی اصغر موسوی ] [ نظرات () ]

ضمن عرض تبریک میلاد مولایمان امام شهیدان حضرت حسین بن علی (ع) و سپاس  بیکران ازاز خوانندگان وبسایت و تقدیر از یاران همدل در انجمن هنر و ادبیات دینی .

 

برای آشنا شدن با "انجمن پژوهشگران ادبیات دینی ایران" و بحث ها ومقالات آن  لطفاکلیک کنید

http://saapoem-saa.persianblog.ir/

 

[ ۱۳٩٠/٤/۱۳ ] [ ٩:٤۸ ‎ب.ظ ] [ استاد سید علی اصغر موسوی ] [ نظرات () ]

 

 

السلام علی اهل البحرین

وعلی شهداء کم

وعلی الشعبکم

الشیعه والسنه

ان تنصر الله ینصر کم

 

در استانه عید نوروز به کوری چشم وهابیت ملعون وآمریکای جهانخوار ،

 انقلاب شما نیز پیروز خواهد شد

لعنت خداوند بر آل سعود وآل خلیفه و هر چه خلیفه ناحق باد!

سلطات البحرین تهدم دوار اللؤلؤة

سلطات البحرین تهدم دوار اللؤلؤة

العربیه  - قامت سلطات البحرین وبإیعاز من النظام السعودی بهدم دوار اللؤلؤة فی العاصمة المنامة خوفا من أن یتحول لرمز للثوار البحرینیین عبر التأریخ.

و أفادت وکالة أنباء فارس نقلا عن مواقع بحرینیة قولها الیوم السبت " ان السلطات البحرینیة هدمت رمزا من رموز العاصمة البحرینیة بعد ثلاثین عام على إنشائه دوار اللؤلؤة خوفاً من أن یصبح مزاراً للمعارضین المحتجین ".
و اضافت هذه المواقع قائلة " ان الحکومة بررت بأن إزالته جاءت لفک الازدحام ولوضع إشارات مروریة فی المکان لتسهیل حرکة السیارات ".
و أشارت مصادر مطلعة فی البحرین أن هدم الدوار جاء بإیعاز من النظام السعودی کونه ارتبط بإسم المعارضین وخوفا من أن یتحول الی رمز من رموزهم اذ یرتبط اسمه بالأحداث التی تشهدها البحرین الیوم.

************************************************

العربیه  - بدأت یوم الاثنین تُشتم رائحة رائحة مأساة دمویة منذ اللحظة التی أُعلن فیها أن القوات العسکریة للنظام الملکی السعودی یممت شطر جزیرة البحرین مدججة بمئات الآلیات المصفحة.


حسین علایی:

بدأت یوم الاثنین تُشتم رائحة رائحة مأساة دمویة منذ اللحظة التی أُعلن فیها أن القوات العسکریة للنظام الملکی السعودی یممت شطر جزیرة البحرین مدججة بمئات الآلیات المصفحة.

إن زیارة وزیر الدفاع الأمریکی قبل عدة ساعات من تدخل القوات الخاصة السعودیة فی البحرین تعتبر إشارة واضحة و ألیمة بنفس الوقت لأنواع التنسیق مع الحکومة الأمریکیة لقمع ثورة الشیعة فی البحرین. وللأسف یجب القول آن البحرین ولسنوات متمادیة کانت عملیاً تحت تصرف الولایات المتحدة الأمریکیة. و کما هو معروف فإن مقر قیادة الأسطول الأمریکی الخامس  یستقر فی میناء سلطان فی البحرین کما أن جمیع المنشآت النفطیة لهذا البلد هی تحت هیمنة الشرکات الأمریکیة.

لقد استطاع أل خلیفة ببیعهم البلد للشیطان الأکبر أن یحافظوا  علی تسلطهم علی الشعب البحرینی لسنوات طویلة و عندما قامت الغالبیة الشعبیة بتحریک مسیرات سلمیة لما یقرب الشهر  و ذلک لتحدید مصیرها ، تابع  الشیخ حمد قمع الشعب بصورة وحشیة و دمویة فی میدان  اللؤلؤ و الذی بات اسمه میدان الشهداء لیظل بضعة  أیام أخری  قابعاً علی العرش تاملکی کما یحلو له أن یتخیل.

و بالطبع فإن مجزرة یوم الأربعاء لم تکن الجریمة الأولی لآل خلیفة فی قبال اعتراضات الشعب، لکنه یبدو  أن إعلان حالة الطواریء و لمدة ثلاثة أشهر تشیر إلی تثبیت الأحکام العرفیة إلی مالا نهایة، إن هدف النظام القمعی لآل خلیفة هو إنهاء الإعتراضات الشعبیة فی الساحات. و إراحة نفسه من وطأة الاهتمام بمطالبات الشعب. و کما یبدو فإن الهجوم العنیف علی الشعب بالدبابات برّاً و بالمروحیات جوّاً یعکس بدقة  التأثیر العمیق لثورة الشعب فی البحرین. 

 إن هذه  الثورة الممتدة زلزلت بقوة أرکان النظام الملکی لآل خلیفة کما هزت  قصور آل سعود. لقد أدرکت بلاد الخلیج الفارسی أن انتصار الثورة الشیعیة فی البحرین یعنی انهیار جمیع السلالات الملکیة لشیوخ جنوب الخلیج الفارسی.  کما أن أمریکا باتت تفهم أن  إرساء قواعد حاکمیة الشعب فی البحرین تعنی بدایة لطرد الوجود العسکری الأمریکی من الخلیج الفارسی و تحریر آبار النفط من التسلط الأمریکی.

لقد اتحد الجمیع لکی لا تحقق الاعتراضات السلمیة للشعب البحرینی مبتغاها. لکن علینا الانتباه إلی أن التیار التحرری الذی بات یتحرک بسرعة فائقة یستقی حرکته من الفکر الإسلامی ورؤیته  کما أن هذا القیام الثائر فی وجه الظلم  وهو أحد أرکان مدرسة أهل بیت النبی الأکرم (ص) لن یرتاح إلا حین یقتلع جذور الظلم فی جمیع البلاد الإسلامیة.     

الشعب ما عاد یرید أن تحکمه أقلیة صغیرة تدعی السلالة الملکیة  و تزج بفتیانه فی غیاهب السجون و تحد من العمل الإعلامی و تحکم  البلدان بالحدید و النار  . الشعب یرید التحرر من سلطة الاستبداد و أن یحیی فی بیئة حرة کما کانت مطالبات  الإمام الحسین (ع) بأن یحیی البشر آحراراً . لا یرید الشعب أن تحدد له شرذمة مصیره، کیف ینفتح علی الإعلام الحر و کیف یحیی حیاته الخاصة. الشعب لا یحبذ أن یدار بلده مثل المعسکرات و أن یکون رئیس البلاد قائدها.

  لقد قال الرسول الأکرم (ص) : من اصبح و لم یهتم بأمورالمسلمین فلیس بمسلم. و علیه ینبغی التحرک لأجل الدفاع عن جمیع الأحرار فی العالم و دعمهم و الضغط علی الحکومات  حتی یتوقفوا عن قتل المعارضین و  ذبحهم ، و یجبروا علی إطلاق سراح السجناء السیاسیین و آن یکونوا أوفیاء لحقوق شعبهم  و آن یترک کل من لم ینتخب من قبل الشعب سدة الحکم.

****************************

القوات السعودیة تدنس المساجد بالبحرین وقوات اماراتیة تنتشر

السبت, 19/03/2011 - 13:23 GMT

اقدمت القوات السعودیة الیوم السبت على تدنیس عدة مساجد فی مدینة حمد والعاصمة المنامة بالبحرین.

 

وقال شهود عیان ان الجنود السعودیین یرافقهم البلطجیة، اقتحموا عددا من المساجد فی حی النعیم بالعاصمة البحرینیة وقاموا بتحطیم محتویاتها.

 

کما دنس الجنود السعودیون مسجد فدک الزهراء فی مدینة حمد وکذلک مسجدا اخر فی الدوار 13 فی المدینة نفسها.

 

هذا واکد مواطنون ان مرقد الصحابی الجلیل صعصعة بن طوحان فی منطقة عسکر قد تعرض للاعتداء ایضا من قبل البلطجیة.

 

الى ذلک، افادت انباء ان الجیش السعودی شن هجوما على مستشفى السلمانیة فی المنامة، وباشر بنقل کل الجرحى والمصابین من المستشفى الى مکان مجهول قبیل زیارة وفد الهلال الاحمر الکویتی.

 

واشارت الانباء الى ان القوات السعودیة داهمت المستشفى وقامت باتلاف ونقل ملفات المستشفى التی تکشف عن الجرائم التی ارتکبت بحق المواطنین اثناء قمع التظاهرات.

 

ویاتی ذلک قبیل وصول وفد جمعیة الهلال الاحمر الکویتیة الى المستشفى هذا الیوم.

 

فی هذه الاثناء وصلت مجموعة من القوات العسکریة التابعة لدولة الامارات الى البحرین لدعم الحکومة البحرینیة فی مواجهة مطالب الشعب.

 

وکان وزیر خارجیة البحرین خالد بن احمد ال خلیفة اعلن ان المزید من القوات التابعة لمجلس التعاون ستصل الى البحرین دون ان یوضح العدد المتوقع، موضحا ان هذه القوات ستبقى طالما کانت هناک حاجة لبقائها.

 

وقد تحدى الاف البحرینیین قرار منع التظاهر وحالة الطوارئ المعلنة فی البلاد وخرجوا یوم امس الجمعة.

 

وشدد خطباء المساجد على استمرار التحرک الشعبی المطالب بالحریة والعدالة. وندد المصلون بالتدخل العسکری السعودی، مطالبین قوات الاحتلال السعودیة بمغادرة اراضیهم.

 

وقد ازالت السلطات البحرینیة دوار اللؤلؤة وسط المنامة ودمرت نصبها الذی شکل رمزا للحرکة الاحتجاجیة المطالبة بالتغییر فی المملکة.

 

وبررت السلطات هذه الخطوة بانها تاتی فی اطار برنامج تحسین الخدمات وتطویر البنیة التحتیة فی هذه المنطقة الحیویة من العاصمة.

 

 

[ ۱۳۸٩/۱٢/٢٩ ] [ ۱:٤٢ ‎ق.ظ ] [ استاد سید علی اصغر موسوی ] [ نظرات () ]

ظهور کبریایی

جهان در حیرت این نکته مانده: راز نامت چیست؟!

و یا اسرار پنهان در بلندای قیامت چیست؟!
برای باوری از جنس «لاریبِ» یقین، در جستجو هستم

بگو ای پرتو قرآن، که فرقان کلامت چیست؟!
قلم‌ها را زبان خشک و زبان‌ها را بیان مجمل

که در انواع بینش‌ها، مصادیق پیامت چیست؟!
بلاجویان ناسوت از ظهور کبریایت مست

ولی لاهوتیان پرسان؛ درنگ ناتمامت چیست؟!
چه رنگی بهتر از اشراق، مشتاق شهادت را!

عیان می‌سازد از خط شفق، پژواک جامت چیست

بگو، پژواک اندوهت چرا پایان نمی گیرد

و آن بغض نهان در سینه، هنگام سلامت چیست؟!

*
سحرگاهان دمیده، می‌روم تا با نماز خود

عیان سازم که در دل، راز تصدیق مدامت چیست؟!

****


مرثیه تغزل

ای با تمام حجم نگاهم تو خویش تر

می خواهمت، به وسعت جان، بلکه بیش تر

می خواهمت چنان که نفس، اشتیاق را

می خواهمت، چنان که قفس، دشت و باغ را

می خواهمت، چنان که زمین، آفتاب را

می خواهمت چنان که عطش، جام آب را

می خواهمت ، چنان که تو را آسمانیان

می خواهمت چنان، که تو را جمله‌ی جهان!

می خواهمت به وسعت جان، بلکه بیش تر

از عشق و از زمین و زمان، بلکه بیش تر

آن گونه ام که اشک ، نگاه یتیم را

آن گونه ام که شمع، پگاهِ نسیم را

آن گونه ام که جان، هوس ماسوا کند

آن گونه ام ؛که دل هوس کربلا کند

تنها نه این نگاه به سویت گشوده ام

یک آن نبوده، یاد گلویت نبوده ام

زخم فزون ز خاطره ات را ردیف نیست

ورنه قلم، به چامه ی داغت، ضعیف نیست

مرد بلاغتم، به خدا شرم می کنم

از این که جنس مرثیه هایم، لطیف نیست

شرمنده ام که شعر سراسر کبود من

شایسته ی کبود دو دست نحیف نیست!

کوتاه بود قصه ی آن کودک قشنگ

اما که اشک، خاطره اش را حریف نیست

شرمنده ام که شعر سراسر غمین من

شایان آستان وجود شریف نیست!

شرمنده ام که از تنور اسارت نگفته ام

طبع لطیف در پی "بحر خفیف" نیست!

در واژگان یاد تو، هر جا که گشته ام

جز "یا حسین" قافیه ساز ردیف نیست

از چهره وامگیر، نقاب شهود را

مولا، نگاه مردم کوفه عفیف نیست!

تو، آن طراوت دم صبحی که آفتاب

خو کرده بر نگاه قشنگت چو "بوتراب"!

تو، آن حضور آینه ‌سانی که از ازل

عشقت سلوک داده مرا سمت این غزل

یک عمر، اشک نیافشانده ام، که خاک

گیرد مرا کنار خودش مست و سینه‌چاک

دارد هوای کوی تو، ای آفتاب من!
روشن کن این چراغ فسرده به خواب من

از گردش زمانه ی نامرد خسته ام

تنها، امید، من به نگاه تو بسته ام

ای عشق من، ز خلقت من نیز، پیش تر

می خواهمت به وسعت جان، بلکه بیشتر!

 

 

عاشق ترین مرد

آهسته آمد به بالا، دستی که دریاترین بود

تصویر نابی که دیدند، مردم ز دریا، همین بود

چرخاند و خالی شد از آب، جایی که باید بنوشد

سهم ابوفاضل از عشق، جای تعجب، یقین بود

*

گفتم که در مدّ دریا، تصویر ماهی نشسته است

ماهی که آن شب نگاهش، غمگین و سرد و حزین بود

گفتم که تصویر او را، دریا به دریا کشیدند

گفتم که تقدیر او را، شمشیرها در کمین بود

عشق است و گاهی تغیر، باید که از خود جدا شد

دیدی که بی دست افتاد! مردی که عاشق ترین بود

عطش فرات

وقتی که نگاه آسمان مستت بود

هم چشم زمین اسیر و پا بستت بود

از خیزش گرم موج‌ها، می‌شد دید

لب‌های فرات تشنه‌ی دستت بود!

 

 

 


 

تغیر عشق

 آسمان چرخید و چرخید، آسمان چرخید و مشک

آسمان لرزید و لرزید، آسمان لرزید و اشک

دست با فواره‌ی خون، هم نفس شد با زمین

بازو اما، مثل باران، چکه چکه روی زین

خاک تشنه، جرعه جرعه تشنه تر از مشک شد

آسمان هم رفته رفته، قطره قطره اشک شد

*

آه ای عشق! ای همه خون ریز! این دست من است!

دستِ دست افشان ترین عاشق، به گاه رفتن است

این که می‌بینی به مسلخ، همچو بسمل شوقناک

نبض افلاک است جاری، گشته در آغوش خاک

فاش می‌گویم که وقتی رفت دستم سوی آب

شد فراموشم، تعهّد نامه ام با بوتراب!

عهد کرده بودم از جایی که رسم ساقی است

تشنه مانم، تشنه تا جان در نگاهم باقی است

لحظه ای دستم برای امتحان آب رفت

همچو مروارید، در اندیشه‌ی مهتاب رفت

یاد خورشید حقیقت، جان من از تاب برد

لحظه ای چشم مرا، اسرار حق در خواب برد

روی نی می‌دیدمش، تابنده تر از آفتاب

ناگهان دستم خنک شد از نسیم سرد آب!

قهر عشق است این خدایا، یا قبولم کرده ای؟!

کین چنین بزم بلا، در مسلخم گسترده ای!

خوش ببین ای چشم خون بنیاد، ای تمثیل عشق!

بازکرده واپسین آغوش را،‌ هابیل عشق

آسمان چرخید و سر چرخید و آب مشک ریخت

آسمان لرزید و دل لرزید و در خون، اشک ریخت

یک نفر از دور آمد، بغض خود یک آن شکست

شانه در شانه، کنار آسمان از پا نشست

****

 

[ ۱۳۸٩/٩/٢٢ ] [ ٧:٢٩ ‎ب.ظ ] [ استاد سید علی اصغر موسوی ] [ نظرات () ]

ترجمان خوبی ها

... با اینکه بهار، رو به پایان می رود ولی این روزها نگاه های نیمه بارانی و دل های نیمه ابری؛ آکنده از اندوه کسی ست که غربت نامش در دل تاریخ موج می زند. نامی که در هر مکان مقدس شکوهش احساس می شود؛ چه مدینه باشد، چه مکه؛ چه کربلا باشد، چه بقیع؛ بارگاه شاه نجف باشد، یا مسجد کوفه؛ مشهد الرضا باشد یا سامرا.

عطر نام مبارکش نه تنها آستان شریف حضرت رضا (ع) و آستانه ی حضرت  معصومه (س) را مجذوب خویش کرده است؛ بلکه تک تک مقابر امام زاده های ایران هم غبار غم حضرت زهرا (س) به دیده دارند.

- کیست این بانو که این گونه ملک و ملکوت را مبهوت عظمت خویش ساخته است؟!

- کیست این یگانه ای که خیر کثیر فرزندانش، میوه ی رحمت در زمین رویانیده است؟!

- کیست؟! کیست این بانو؛ که شکوه بی مانندش را، پیامبر اعظم الهی (ص) چنین توصیف فرموده اند:

فاطمه پاره ی تن من است هر که او را شاد گرداند، مرا شاد گردانیده است و هر که او را آزرده کند، مرا آزرده است، فاطمه عزیزترین مردم نزد من است.

- کیست این بانوی بی بدیل که نه تنها نام آسمانی اش؛ بلکه القاب شکوهمندش ترجمان تمام خوبی هاست:

علامه مجلسی (ره) گفته اند: صدیقه به معنی معصومه است و مبارکه یعنی: صاحب برکت در علم و فضل ، کمالات و معجزات و اولاد صاحب کرامت، و طاهره یعنی: پاکیزه از صفات ناقص، و زکیه یعنی: بالنده در کمالات و خیرات، و راضیه یعنی :راضی به قضای الهی، و مرضیه یعنی :پسندیده ی خدا و دوستان خدا و محدثه یعنی: مَلک با او سخن می گفت، و زهرا یعنی: نورانی هم به نور صورت و هم به نور معنی.

- آری،این تویی ؛ سبب خیر کثیر، کوثر جاری زمان ؛ ازلی ترین وابدی ترین آیینه ی عصمت درخاک و افلاک!

بانویی که خیر آشکار است و فرزندانش ادامه دهنده ی آن تا قیامت.

و نکته اصلی همین جاست که چرا جهان شیعه بامدادان و شامگاهان، لب به ترنم دل انگیز « حی علی خیر العمل » می گشاید!

 - سئل الصادق (ع) عن معنی حی علی خیر العمل، فقال: خیر العمل برّ فاطمه و ولدها.

آری، جای شگفتی نداشت؛ نامردمان ترنم زیبای « حی علی خیر العمل » را از اذان برداشتند!

چگونه می توانست آن همیشه تاریک، ترجمان عصمت زهرایی را در میان اذان ببیند؟!

چگونه می توانست، با تکبر فرعونی اش، شاهد اوج گیری نام فاطمه (س) در آسمان دل ها باشد!

آن نابینا خفاش شب پرست، حضرت فاطمه (س) را تنها با چند نخل خرمای "فدک" می سنجید؛ غافل از اینکه آفاق خاکی و افلاکی؛ حتی عاجز از تصور شکوه حضرت فاطمه (س) و فرزندان اویند؛ نه بازتاب ! جایی که قرآن ـ کلام راستین خداوند ـ در شأن آن ها می گوید:

« ان الله یامر بالعدل و الاحسان و ایتاء ذی القربی » و صاحب تفسیر فرات از قول حسین بن سعید می نویسد درباره ی این آیه از حضرت ابی جعفر ـ محمد باقر ـ علیه السلام سوال شد که فرمودند:

العدل: رسول الله صلی الله علیه و آله و سلم و الاحسان :علی بن ابی طالب علیه السلام و ذی القربی: فاطمه و اولادها علیهم السلام. 

عدل یعنی: وجود مبارک حضرت پیامبر (ص)، و احسان یعنی: حضرت امیر مومنان علی (ع) و ذی القربی یعنی: حضرت فاطمه زهرا (س) و فرزندان بی نظیر ایشان علیهم السلام!

و همچنین درباره ی آیه ی «الذین یقولون ربنا هب لنا من ازواجنا و ذریاتنا قرة اعین و اجعلنا للمتقین اماما»

از حضرت حضرت ابی عبدالله جعفر بن محمد الصادق (ع) سوال می شود که ایشان می فرمایند: نحن هم اهل البیت؛ منظور آیه، ما اهل بیت ـ خاندان پیامبر (ص) ـ هستیم.

آری، این تنها واژه ی لولاک نیست که مقدس ترین وظیفه را به عهده گرفته است ؛ آنچه از درخت و گیاه تا ستاره و ماه، در ملکوت ا ست، ضمن تسبیح آفریدگار حیات، به تعظیم و تکریم مقام شامخ اهل بیت (ع)

 می پردازند.

این تنها خاکساری افلاک نیست؛ که تمامی واژگان در توصیف شکوهشان، ناتمام و ناپخته اند.

گویی آنچه شایسته ی توصیف شان است؛جز درودی و سلامی بیش نمی تواند باشد!

جایی که تاریخ با تمام نشیب و فرازهایش؛ با تمام قلم های ناتوان و توانایش، عاجز از ثبت عظمت

 اهل بیت (ع) است؛ چه توقعی از قلم ناپخته من؟!

اما چه زیباست؛ جای دیوار و در و میخ ؛غافل و جاهل و قنفذ و مغیره (لعنت الله علیهم) از شکوهی سخن گفت که مزه ی "ابوها فداها" بدهد!

 عطرسلام و صلواتی بدهد؛ که دو زانو نشسته ، دست بر سینه نجوا کنی:

اللهم صل علی فاطمه و ابیها و بعلها و بنیها، و السر المستودع فیها، بعدد ما احاط به علمک

چقدر زیباست، وقتی رو به قبله می نشینی و دست بر سینه، رو به پنهان ترین مزار سلام می دهی!

رو به آستانه ی شکوهند بانویی می ایستی ،که به خاطر آرمانش و به خاطر رضای خدا، به سوگ بهار جوانی اش نشست!

*  *    

 - آی برادر!

 هر که هستی و هر که درآینده می خواهی باشی؛هنگامی که از فاطمه (س)، سخن می گویی، دست بر سینه بگذار!

که ساکنان خاک و افلاک در برابر نامش به تواضع می ایستند. آنگاه کلامی بگو که در خور نام و یادش باشد. شعری بخوان که پرندین گرمای احساس را ، به  سردی الماس نسپاری.

آنجا که خاک و افلاک برابرش زانوی ادب بر زمین می زنند؛ تو ناپخته،  چگونه از آتش و تازیانه و میخ می گویی؟!

 - خشک باد آن قلم ؛ خشک باد! که مقابل آیینه ی عصمت، دُرّ مکتوم خاک و افلاک؛ سخن از سیلی و تازیانه بگوید !

و گویا مباد آن زبان؛ که دست لافتای صاحب ذوالفقار رابسته بخواند.

 آخرچگونه می شود دست خداوندگار عدالت را به ریسمان نامردمی ها بست؟!

 آنگاه برای افشاندن قطره اشکی حقیر، سیلی به صورت آسمان نواخت.

وای از کلامی، که فضایل را وانهاده تا به تشریح رذایل بپردازد!

- بانو؛ای مادر احساس های سبز، ای تبلور عصمت در آیینه ی زمان، بانوی آب و آیینه، ما را به پاس ارادت ببخش؛ که گاه زبان ارادت سبب می شود که نازکای احساس را در نیابیم و زبان به ناخواسته هایی بگشاییم؛ که رنجش تان را در پی خواهد داشت.

بانو، ما را ببخش! آن گونه که شهر مدینه را به احترام مزار پدر بخشیدی.

که اگر دست هایت قنوت می گرفتند، نه نامی از مدینه می ماند، نه از خلافت و مدعیانش!

درود بر تو، مادامی که خورشید طلوع می کند و مادامی که ستاره ها به تزیین آسمان می پردازند.

درود بر تو و نامی که همیشه واسطه ی اجابت است. یا فاطمه الزهرا (س)اغیثینی .

 

*  *  *

سید علی اصغر موسوی

1.        

2.       مسند فاطمه الزهرا (س)/عزیر الله العطاردی/انتشارات عطارد/1412 ه.ق.

منتهی الآمال/ مرحوم حاج شیخ عباس قمی(ره)/موسسه انتشارت هجرت/ج اول/چاپ پانزدهم/ تابستان 1382

[ ۱۳۸٩/٢/٢٦ ] [ ٥:٥٤ ‎ب.ظ ] [ استاد سید علی اصغر موسوی ] [ نظرات () ]

عطر سیبستان  طه

 

آسمان ها را آراسته اند،پرچم های سبز و سرخ، در کوچه کوچه ی کهکشان، با نسیم دلنواز صلوات به حرکت در می آیند و کاینات، منتظر آمدن مولودیست که نام مبارکش را؛ بر تارک عرش آویخته اند: حسین!

مشتاق تر از تمام آسمانیان، آنکه در کالبد روحانی خویش نمی گنجد، حضرت جبریل (ع) است.اوست که آغوش پرندین خود را به سمت حسین گشوده است.

امروز تمام آسمانیان سرود "تبارک الله" می خوانند.

 -  وه  که چه زیباست کودک زهرا (س)؛ چه زیبا است، میوه ی طه!

گویی تبسمش آکنده از عطر سیب است؛ عطر سیبی که هنوز هم بهترین خاطره ی مدینه و دل انگیزترین عطر پگاهان کربلاست.

همچون نوری که از دل خورشید برآید؛ از سودای دل افلاک، قدم در عالم خاک می گذارد و آغازین شگفتی حضورش را؛ با سجده در برابرمحبوب وحبیب خویش به تماشا می گذارد.

 لحظه ای بیش نیست که سرارادت در خاکستان زمین، برآستان حضرت دوست (جل جلاله) گذارده است - سری که در نهایت، قربانی کوی او خواهد شد – اما ، گویی تمام  افلاکیان  اورا می شناسند ؛ نامش را می دانند و مرامش را می ستایند.

گویی تمام عرشیان، از روز ازل منتظر تولد او بوده اند؛ تا پرچم غیرت را در قحط مردمی ها، به اهتزاز درآورد.

او می آید از ازلی ترین نقطه ی آفرینش؛ تا چراغ هدایت باشد و کشتی نجات.

می آید تا عاشورا به عظمت خویش ببالد؛ می آید تا کربلا، مشام جهان را با "عطر سیب" آشنا کند. می آید تا ولایت، اوج غریبانگی خود را به تماشا بنشیند.  می آید تا صبررا، ایثاررا، شهادت را

 و تمام "کلمات آسمانی" را معنا کند.

او می آید تا کسی "غیرت دینی" را به فراموشی نسپارد؛ می آید تا جنازه ی امر به معروف و نهی از منکر بر زمین نماند.

آری، می آید، نقطه ی اوج رسالت و ولایت؛ نقطه ای که ، قله ی کمال آدمی و نزدیک ترین فاصله با خداوند است؛ آنجا که حتی خون گلوی فرزند، مانع قرابت نشود.

* * *

مولا، ای عظمت شهادت؛  چقدر نامت دلنشین است؛ حتی برای شهادت !

چیست پنهان، درنهانخانه ی نامت ؛ که اشک را مجال تأمل و درنگ نمی دهد و عشق را حیران عاشقانگی های خویش کرده است .

مولای عاشقان؛ چقدر یادت برای عارف شدن مغتنم و نامت برای عاشق شدن زیباست!

کربلا تنها با تبسم عارفانه ات جان گرفت و عاشورا، تنها با ترنم عاشقانگی هایت نامی شد.

ای عزیزتر از رگ های جان؛ یحیای دل های عاشق؛ سلام بر تو باد، تا واپسین روز آسمان و زمین!  میلادت مبارک ، یا حسین (ع) !

                                      ******

چه بشارت دل انگیزی !

خبرش کنید؛ علی (ع) را خبر کنید؛ که انتظار به پایان رسید، اینک این عباس  ماه بنی هاشم ؛ ماهتاب آسمان ولایت ،که از پرتو عنایات نبوی (ص) و انعکاس قرابت علوی (ع) تا همیشه تاریخ در آسمان کربلا خواهد درخشد و راهیان سرزمین نوررا ؛با تبسم آسمانی خویش، بدرقه خواهد کرد.

خوشا نسیمی ازدیارعنایتش ؛تا تشنگی غربت از کام جهان زدوده ،غبارغم از  چهره ی دل ها بشوید!

" ابوالفضایل" اش خوانند، تا سپهسالار فتوت را،کسان به فضیلتی بشناسند که بی بدیل و بی نظیر است؛ آنجا که تشنه کامی شهادت را، به زلال عافیت ترجیح می دهد وعظمت فتوت و وفا و جوانمردی را به نمایش می گذارد.

تشنگی را به آب ترجیح می دهد، بلای عشق را به جان می خرد؛ تاسرافرازی خویش را در درس مولا مردان(ع) بیآزماید.

او فرزند علی (ع)ست و فرزند خاتون سرافراز مدینه، ام البنین (س).او وارث شجاعت علی (ع)، صداقت زهرا (س)، کرامت حسن (ع) است؛  وارث تمام فضایل. تنها زبان ذوالفقار نیاموخته؛ که عارف تمام دقایق هستی بخش عشق است؛ عشقی که عظمت کبریایی اش او را تا جایی اوج داده، که عرش مقابل مرامش تعظیم می کند .

 بهشت از تکرار نامش به وجد می آید؛ وآسمان به نام او چراغ ماهتاب روشن می دارد؛ مشکل گشای تمام گره های فرو خورده در کلاف زمان است، پدر مروت و ترجمان مردی و مردانگی !

پدر مروت را چه نیازی به توصیف که دریای کرمش را پایانی نیست و اقیانوس اجابتش، مسلمان و غیر مسلمان را شربت شفا نوشانده است.

"غیرت"، واژه ای است که حرمت خویش را از نام "عباس" گرفته است.

دل دریایی اش را جز "صبر"، دارویی تسکین نمی بخشد و اندوه بی قراریش را جز پرتو جمال آسمانی "برادر" نمی زداید.

... سال ها گذشته است؛ اما هنوز زمزمه های فطرت را، که آکنده از شعر وفاداری است؛ می شود شنید ،که تکرار می کند:  "  الا یا ایها الساقی، ادر کأساً و ناولها / که عشق آسان نمود اول، ولی افتاد مشکل ها  "

قدمت سبز ! یا باب الحوایج ، یا عباس (ع) !

 وقتی که نگاه آسمان مستت بود

هم چشم زمین، اسیر و پابستت بود

از خیزش گرم موج ها می شد دید

لب های فرات تشنه دستت بود

 

                                      ******

گویی عاشورا منتظر حضورش و کربلا منتظر نگاه اوست ؛ تا نورانی دیدن و نورانی اندیشیدن را به نسل های خاموش بیاموزد!

"شاه جهان بانو" هم  در انتظار است؛ بانویی که آسمان، مقابل عظمت نامش تواضع می کند و خورشید، به جمال معنوی اش رشک می برد.

بانویی که نام مبارکش همچون "صحیفه"، مقدس و همچون "کربلا" معطر  به عطر پاکی و عفت است.

 سروش آسمانی  به اوبشارت می دهد، تولد آفتابی را که از مشرق عرفانی ولایت طلوع کرده ورنگین کمان هدایت را، ارزانی آسمان "ایران" خواهد کرد!

نوری که فصلی جدید از ایمان و اعتقاد در دل "پارسیان" پدید خواهد آورد؛ تا شاهد ظهورعظمتی بی نظیردرتاریخ باشند؛ ظهورمشرقی ترین حکومت الهی!

صاحب صحیفه های عاشقانه ی می آید؛ تا آسمان به وجود فرزندان "نبوت" ببالد؛ به وجودی ببالد، که عبادتش:  پیامبرگونه و حلمش: علی وار؛ کرامتش : حسنی وش و شهامتش: حسینی منش است.

خطبه هایش، آیینه ی سخنان زهرا (س) و کلمات آتشین بیانش، بت شکن است. وقارش : وقار خلیل و کلامش: کلام کلیم است.از شکیب وجودش: ایوب (ع) درس آموز؛ وازانفاس قدسی اش: مسیحا (ع) در شگفت است.خطبه ی عارفانه اش: ترکیب بند حماسه ی کربلا و صحیفه ی عاشقانه اش: تغزل  دیوان عاشورا ست.درویش ترین امیری ، که عارفانه ترین غزل ها از تبسم نگاهش می تراود و عاشقانه ترین دوبیتی ها از ترنم دعایش می شکفد .

 گویی نماز، همیشه دلتنگ عبادت اوست و خاک، دلواپس سجده هایش. دعا منتظر ترنم او؛ وصحیفه در انتظار تبسم دست هایش.

 گویی جهاد،آیینه ی ایمان اوست وکلمات آسمانی درانتظارجلوه ی خطبه هایش. شام غریبان، دلواپس ناله های عاشورایی او و زینب (ع) دل نگران زخم های دلش!

آوازه آن سفیر عشق ازلی

گیریم که دشمنش نهان کرد، ولی

هرجا که قدم نهاد و هرجا که نشست

 صد قافله شد، اسیر اولاد علی (ع)

می آید تا آسمان رادرس تابندگی بیاموزد.می آید تا زمین راازآسیب جهالت برهاند.

می آید تا دل های مومن، بی نیایش نمانند.

می آید تا کربلا بهانه برای ادامه ی زندگی داشته باشد.

می آید تا شام به وسعت تیرگی خویش بنالد.

.می آید تا کوفه بار دیگر قامت ستم دیده ی علی را ، به تماشا بایستد.

می آید از مشرقی ترین لحظات شیرین خلقت، تا فرصتی تازه برای شادمانی ما باشد.

مولا؛ حضورت مغتنم و سایه ی لطف نیا یش هایت، بر سرمان مستدام باد! خوش آمدید .

                                                             

    saa                                                                  

تبسم سرخ شگفتن

به مناسبت میلاد حضرت علی اکبر (ع)”

 

هنوز می آید نوای کربلایی ات از عمق میدان، ای آفتاب غروب کرده در ظهر عاشورا!

هنوز می آید غریو فریادت از بلندای آسمان، فریادی که دژخیمان کوفی را به مبارزه می خواست و نهیبش، رشته جانشان را از هم می گسیخت.

هنوز می آید عطر حضورت، از حوالی خیمه هایی که آکنده از نگاه سکینه (س) بود.

امروز، روز ولادت توست، مولای جوانمرد!

روزی که خداوند خواست تا چهره ات آیینه جمال نبوی (ص) بشود.

روزی که خداوند خواست تا از تبسم نگاهت، آفتاب بر شوق آید.

روزی که خداوند خواست تا نبیره علی (ع)، سیرتی همچون او داشته باشد.

روزی که خداوند خواست مشام مدینه از عطر حضورت آکنده گردد.

امروز، روز توست؛ روز تولدی شیرین که طعم نبوت و ولایت را توامان دارد. غوغایی در دل آل ا... است. عطر صلوات، شش جهت آسمان و زمین را فرا گرفته است.

امروز، سروش آسمانی، تهنیت گوی مولودی است که روزی همت بلندش، او را از ناسوت خاک به لاهوتستان افلاک خواهد برد. او نام بشکوهش را بر تارک عرش جار خواهد زد.

... و روزی ورق برمی گردد و کربلا رقم می خورد.

تصویر در تصویر، کوفیان و غلتیدنشان در خاک مذلت!

شمشیر به شمشیر، دست یداللهی تو بود و یادآوری حماسه ذوالفقار!

جلوه زار هستی در شگفت نقشی بود که تو ایفا می کردی؛ نقشی بدیع که ایمان و حماسه را به هم پیوند می داد؛ همانگونه که قامت دل آرایت، زیبایی نبوت و ولایت را به تماشا گذاشته بود.

علی جان، جوانمرد مولای جوان! میدان کربلا چه بی فروغ می شد، اگر به میدان نمی آمدی!

هنوز هم وقتی خورشید به آسمان کربلا می رسد، درنگ می کند و به یاد فروغ چهره ات، اشک حسرت می ریزد.

چهره ای که عاشقانه، سرخی خون، در شفق نگاهش نشست و افلاک را سوگوار تبسم های دلنشین اش کرد.

امروز، روز ولادت توست.

تویی که عشق از یادآوری نامت به خود می بالد و آسمان شکوه تو را هماره با عطر صلوات می ستاید.

مبارک باد بر عاشقان کوی حضرت دوست (جل جلاله) حضور عاشقی که زندگی را شرمنده ایثار خود کرد و بی مهابا :

 «نعره زد عشق، که خونین جگری پیدا شد».

 

                                      سید علی اصغر موسوی

[ ۱۳۸۸/٤/۳۱ ] [ ٦:٠٤ ‎ب.ظ ] [ استاد سید علی اصغر موسوی ] [ نظرات () ]

شکیباترین پرستار

 (به بهانه فرخنده زادروز حضرت زینب (س))

وقتی سخن با یاد تو آغاز می شود، وقتی قلم به شوق تو می نگارد، وقتی دلم  به فکر ساختن چامه ای سترگ و پرداختن واژهایی ژرف و شگرف می افتد؛آنگاه عظمت و شکوه نامت همچون خورشید،چشم هایم را به فراوانی نورفرامی خواند و من غرق در کلمات آسمانی ، به تو می اندیشم : بانویی که با شکیبایی ، مصداق آیات بلند قران شد و باخطبه های لاهوتی اش ، ناسوتیان مغرور از کشتن را زبون ساخت.

شکیباترین پرستارآل طاها نیز رسالتی شگرف داشت، رسالتی که بسیارشگفتی آفرید:از همراهی مادر ستم دیده تادلنوازی پدرسوگوار؛از همراهی غربت برادری در مدینه، تا مظلومیت برادر دیگر در کربلا؛ از پرستاری یتیمان، تا یاری دین پیامبر(ص)؛ از سرپرستی کاروان، تا قرائت خطبه های آتشین! آری ، چه رسالتی شگفت ،که تاریخ اسلام را دگرگون ساخت !

*****

برای خواندن ادامه متن لینک زیر را دنبال کنید:

http://saapoem.webs.com/milad.htm

 

[ ۱۳۸۸/٢/۱٠ ] [ ٥:٠٤ ‎ق.ظ ] [ استاد سید علی اصغر موسوی ] [ نظرات () ]

 

ز کوی یاد می آید، نسیم باد نوروزی

از این باد ار مدد خواهی، چراغ دل برافروزی

ز جام گل، دگر بلبل چنان مست می لعل است

که زد بر چرخ پیروزه، سفیر تخت فیروزی

به صحرا رو که از دامن، غبار غم بیافشانی

به گلزار آی کز بلبل، غزل گفتن بیاموزی

سخن در پرده می گویم، چو گل از غنچه بیرون آی!

که بیش از پنج روزی نیست، حکم میر نوروزی

گرچه یک روز است، گرچه همچو عمر گل کوتاه است،گرچه برای همه یکسان خاطره انگیز نیست؛ اما نشوه ی نسیمش ماندگار وجلوه ی عظیمش همچون آبشار،در سینه ی روزگار برقرار است!

نوروز، روزی برای نخستین بار خاک، بوی گل را حس کرد وپونه های وحشی، مزه ی بهار را به آب چشانیدند.

نوروز ، روزی برای تولد سبزه ، ابرزمین را شست و آسمان رنگین کمان هفت رنگ را به مولود بهار هدیه داد.

نوروز : واژه ای است از دو جزء،که روی هم به معنای روز نوین است و بر نخستین روز از نخستین ماه سال خورشیدی؛ آن گاه که آفتاب به برج حمل انتقال می یابد، گذارده می شود.

و اصل پهلوی این واژه،"نوک روچ" یا  "نوک روز" بوده است.

- بیرونی در تعریف نوروز نقل می کند: «نخستین روز است از فروردین ماه و از این جهت روز نو نام کردند، زیرا که پیشانی سال نو است ».

مورخین و محققان درباره ی جایگاه نوروز با هم اختلاف دارند، به نظرمی رسد آریایی ها از مهاجرت به فلات ایران و هم مرز شدن با تمدن میان رودان سال را به دو قسمت تقسیم می کردند؛ که هر یک با انقلابی شروع می شد و دو جشن نوروز و مهرگان سرآغاز این دو انقلاب بودند، یعنی هنگام انقلاب تابستانی" جشن نوروز" گرفته می شد و زمان انقلاب زمستانی "جشن مهرگان" پاس داشته می شد.

برخی معتقد بودند که جشن نوروز و مهرگان جشنی بوده است که در ایران قبل از ورود آریایی ها وجود داشته است و اقوام قبل از آریایی ها که در فلات ایران ساکن بوده اند به آن عمل می کرده اند.

احترام نوروز حتی در "اسلام "هر چند منحصر به مذهب شیعه نیست، اما چنان در میان شیعیان فراگیر است؛ که حتی روایاتی از امامان شیعه در بزرگداشت نوروز نقل شده است. برای مثال علامه مجلسی در "السماء والعالم" از امام صادق (ع) حدیثی را بدین مضمون نقل می کنند: «در آغاز فروردین، آدم آفریده شد و آن روز فرخنده ای است برای طلب حاجت ها و برآورده شدن آرزوها و دیدار بزرگان و کسب دانش و زناشویی و مسافرت و داد و ستد. در آن روز خجسته بیماران بهبودی می یابند و نوزدان به آسانی زاده می شوند و روزی ها فراوان می گردد».

مجلسی همچنین حدیث دیگری را درباره ی نوروز نقل می کند؛ که منتسب به امام کاظم (ع) است و آن بسیار شباهت به فرمایشات حضرت صادق (ع) نسبت به معلی بن خُنَیس دارد.

و اما روایت خنیس به نقل از امام صادق (ع) در مفاتیح الجنان،فرمود: چون نوروز شود، غسل کن و پاکیزه ترین جامه های خود را بپوش و به بهترین بوهای خوش خود را معطر گردان پس چون از نمازهای پیشین و پسین و نافله های آن فارغ شدی، چهار رکعت نماز بگذار، یعنی هر رکعت به یک سلام و در رکعت اول بعد از حمد ده مرتبه سوره ی "اناانزلنا" و در رکعت دوم بعد از حمد ده مرتبه سوره ی" قل یا ایها الکافرون" و در رکعت سوم بعد از حمد ده مرتبه سوره های" قل اعوذ برب الناس و قل اعوذ برب الفلق "را بخوان و بعد از نماز به سجده ی شکر برو و این دعای عید را بخوان.

(برای دعا و اعمال عید نوروز، می توانید از مفاتیح الجنان مرحوم محدث قمی استفاده نمایید.)همان گونه که مشاهده می شود این روز نیز چون اعیاد اسلامی با غسل کردن ، پوشیده جامه ی نو، معطر گردیدن به بوی های خوش و روزه داشتن آغاز می شود، ضمن آن که نمازی مشابه نمازهای سایر اعیاد اسلامی دارد.1

به شهادت تاریخ، حضرت محمد (ص) و حضرت علی (ع) و بزرگان و خلفای اسلام نوروز را گرامی می داشتند و در دستگاه خلافت عباسی، نوروز عظمتی خاص داشت و پس از اسلام نیز نوروز بزرگ با سنت های اسلامی شکوه و جلالی دیگر یافته بود، خاندان های بزرگ ایرانی چون سامانیان، دیلمیان و آل زیار، به نگهداری و پاسداری سنن ملی دلبستگی فراوان داشتند و به هنگام نوروز به روش نیاکان خود ، مردم را بار عام می دادند و آداب دیرین را معمول می داشتند. شهریاران صفوی هم در اجرای مراسم جشن نوروز کوشش بسیار می کردند و مردم نیز تشریفات عید به جای آوردند.

برگزاری جشن نوروز در دوره ی صفویه، به ویژه با نگاه به احادیثی که محدثین بزرگ این دوره همچون علامه مجلسی درباره ی نوروز نقل کرده اند، قابل ارزیابی است. چنین می نماید که در این دوره – همچون زمان حاضر – نوروز صبغه ای کاملا اسلامی یافته بود و تفکیک عناصر باستانی و اسلامی در این آیین باشکوه کاری دشوار می نمود.

مرحوم مجلسی (ره) در کتاب زادالمعاد می نویسد، در وقت تحویل سال این دعا را بسیار بخوانید:

یا مقلب القلوب والابصار

یا مدبر اللیل والنهار

یا محول الحول و الاحوال

حول حالنا الی احسن الحال

بنابراین با توجه به دعای فوق،می توان دریافت؛ دعای تحویل سال در دوره ی صفویه مرسوم و معمول بوده است.

همچنین،تقدس دینی لحظه ها ی تحویل سال ؛ چنان در نظر مردمان پر رنگ است؛ که در شهرهای مقدس ، مردم به امامزاده ها و اماکن متبرکه می روند. مشهدی ها به پابوس حضرت رضا (ع) می شتابند؛ و بسیاری از مردم قم در بارگاه حضرت معصومه (س) گرد می آیند. شیرازی ها به حرم شاهچراغ و حرم علی بن حمزه روی می آورند و بعضی از مردم ری و تهران در حرم شاه عبدالعظیم جمع می شوند.

با این وجود ماهیت اسلامی نوروز، با توجه با اکثریت مطلق مسلمانان در ایران امری بدیهی است.و این موضوع، مانع از آن نشده که پیروان سایر مذاهب در بزرگداشت آن، کمتر از ایرانیان مسلمان اهتمام ورزند. امروزه نوروز، آیینی متعلق به همه ی مذاهب و اقوام و فرهنگ های ایرانی و بسیاری دیگر از کشورهای تحت نفوذ فرهنگ ایرانی؛ چون افغانستان، پاکستان، هندوستان، کشورهای آسیای میانه و قفقاز و مناطق کرد نشین ترکیه، عراق و سوریه است.

در روایات اسلامی، نوروز: روزی است که جبریل بر محمد (ص) نازل شد، روز غدیر خم است و روز ظهور حضرت صاحب الزمان (عج) خواهد بود. در اعتقادات کهن ایرانی روزی است که آفریدگار از خلقت جهان فارغ می شود و روز آفرینش انسان است.

و اما عید:

واژه ی "عید" در قرآن کریم تنها یک بار در آیه ی 114، سوره ی مائده آمده است:{ عیسی ابن مریم فرمود: بارالها! ای پروردگار ما، تواز آسمان مائده ای بفرست، تا (این روز) برای ما و کسانی که پس از ما می آیند؛ روزعید مبارکی باشد و آیت و حجتی از جانب تو برای ما ؛ که تو بهترین روزی دهندگانی.}

عیسی بن مریم (ع)این دعا را ،آن هنگام که حواریون به او گفته بودند که: ای عیسی بن مریم، آیا خدای تو می تواند برای ما از آسمان مائده ای فرستد؟

در پاسخ آنان فرمود: اگر ایمان آورده اید از خدا بترسید! و هرگز شک در قدرت خدا و یا شک در اجابت دعای پیغمبر خدا نکنید. حواریون گفتند: (ما شک نکرده ایم لیکن) می خواهیم که از آسمان مائده ی آسمانی تناول کنیم تا دل های ما مطمئن شود (بر یقین ما افزوده شود) و تا به راستی تو پی بریم و بر آن گواه باشیم.

مرحوم مجلسی (ره)دربحارالانوار، روایات معلی بن خنیس را به تفضیل آورده است. در آن روایات به فضیلت و برتری این روز نسبت به سایر ایام پرداخته است ودریکی از روایات مفصل "معلی بن خنیس" (که او نیز از حضرت صادق علیه السلام نقل کرده) این گونه از نوروز تجلیل کرده است: نوروز، روزی است که کشتی نوح بر کوه جودی قرار گرفت؛ روزی است که جبریل برحضرت نبی (ص) نازل شد؛ روزی است که رسول اکرم (ص)، علی (ع) را بر دوش کشید، تا بت های قریش را از بالای کعبه بیفکند ؛ روزی است که نبی خدا (ص) به وادی جن رفت و از ایشان بیعت گرفت؛ روزی است که درغدیر خم، برای علی (ع) از مردم بیعت گرفت؛ روزی است که قائم آل محمد ظهور خواهد کرد و روزی است که امام عصر (عج) بر دجال پیروز خواهد شد.

 - آری نوروز ، روزی است که عدالت تولد خواهد یافت و امید جوانه خواهد زد؛ همان گونه که ما، این روزها،غرق در انتظاری سبز؛ دل خوش کرده ایم به آمدن بهار.

اما خدا کند که هیچ بهاری بی حضور تو نیایدمولا جان امام زمان (عج)!

اصلا مگر طبیعت، بی یاد حضرتت احساس حیات می کند؟!
مولا جان، تویی که "حجت" خداوند بر زمینی و حیات ملک و ملکوت به یمن وجود مبارک توست!

مولا جان، این روزها، نوروزهای بی شماری تکرار می شوند؛ که بوی محنت دارند: فقیران از شدت نامردمی ها می گریند و اغنیا از وسعت آسودگی می خندند.

تقسیم نابرابر آرزوها، یکی را قانع به سوختن کرده است؛ دیگری را به اندوختن!

 از کدامین درد باید گفت؛ بهاران بی تو را، مولا جان؟!
نوروز حقیقی ما، آن روز است که جهان، سکه به نام حضرتت (عج) خواهد زد و مردمان ،از صلح و آرامش؛ آسایش و رفا، سعادت و خوشبختی، همراه با تمامی نعمت های زمینی و آسمانی، بهره مند خواهند شد:

- هیچ پدری غم نان نخواهد خورد و هیچ مادری، دلواپس فرزندان نخواهد شد.

- هیچ داغی، جز داغ عشق تو بر دل ها نخواهد بود و هیچ اندوهی جز اندوه فراقت جان ها را نخواهد افسرد!

- هیچ خانه ای برای آرزو کوچک؛ و هیچ کوچه ای برای زیستن تنگ نخواهد بود!

از کدامین درد بگویم، بهاران بی تو را، مولا؟!

چگونه از این "خزان" نگریم؛ که "بهارش" نامیده اند؟!
بیا، بیا از ناکجا آباد غیبت!

هر نوروز که فرا می رسد، تو را آرزو می کنم؛ تو را که "بهار بهارانی"، بهار آرزومندان؛ بهار کودکان فقیر؛ بهار مردان مستمند؛ بهار زنان تنها؛ بهار هزاران آرزو مند بهار ....

 - مولا جان!

جویبار چشمم از شوق نگاهت دیدنی است

آن سحرگاهی که می آید بهار چشم هات

  قم - سید علی اصغر موسوی

 پی نوشت:

1 مفاتیح الجنان، دعا و اعمال عید نوروز

 

 

 

 

[ ۱۳۸۸/۱/۱ ] [ ۳:٤۳ ‎ق.ظ ] [ استاد سید علی اصغر موسوی ] [ نظرات () ]
.: Weblog Themes By Weblog Skin :.
درباره وبلاگ

مشخصات: Persian Iraniani muslem_ shia _ poet & Researcher of Religious Literature seyed.Ali Asghar.Mousavi استادسید علی اصغر موسوی متولد 2/3/1345 در روستای "چهارحد" شاعر نویسنده و پژوهشگر ادبیات دینی بانزدیک به سه دهه فعالیت ادبی دارای تالیفات متعدد و مقالات ادبی فراوان در زمینه شعر و ادب شیعی. نظریه پرداز مکتب شعر دینی و منتقد آثار ادبی شیعی بخصوص شیعه امامیه. انجمن پژوهشگران ادبیات دینی در منزل ایشان در شهر قم برگزار می شود و اهلی محدود انجمن که اغلب از اساتید دانشگاه و دانشجویان ادبیات فارسی هستند ازپژوهش ها .نقدها. و نظریات ایشان در زمینه ادبیات شیعی استفاده می کنند. ایشان شخصی مستقل در عقیده و مرام هستند، عضو یاحقوق بگیرجایی نبوده و تعلق خاطری به هیچ گروه یا سازمان و نهاد نداشته و ندارند. //// تالیفات: 1- آرایه های اخلاقی در متون دینی و ادب پارسی - دفتر عقل قم- مرکز پژوهش های اسلامی صدا و سیما -1387//// 2- ازنیایش تا ملکوت - ترجه دعا های اوقات - مرکز پژوهش اسلامی صدا و سیما 1388 ///3 - حج حقیقت جاودانه - مرکز پژوهش صدا و سیما 1391 ///4 - حضرت فاطمه الگوی بی بدیل - در دست تالیف /// 5- کلیات آثار شعری به نام الفبای تنهایی 700 صفحه بلاتکلیف در معاونت فرهنگی وزارت .... به دلیل عدم توافق صاحب اثربرای چاپ. و بی شمار متون نثر و مقالات و نقدهای ادبی با گرایش دینی که در فضای وب سرگردان است ..... ------------------------------- تلفن تماس: 09192946764
صفحات اختصاصی
امکانات وب

ایران رمان