مقدمه کتاب "حسین عاشق ترین یحیای هستی"

مقدمه کتاب "حسین عاشق ترین یحیای هستی"

🌹فرمود(ص): اِنَّ الْحُسين مِصباحُ الْهُدي وَ سَفينَهُ الْنِّجاه 💐

نکته قابل توجه این فرمایش این است که کره زمین معمولا از دو نعمت خشکی و دریا بهره مند است همان «بر» و «بحر». برای «بر» (خشکی) هنگام تاریکی آنچه بدون شرط لازم است: چراغ (مصباح) و برای حرکت در «بحر» هم آنچه بیش از همه لازم است، همان «کشتی» است که می‌تواند در دل تاریکی و روشنایی دریا پیش برود! پس اگر این حدیث را از لحاظ مصداقی بخواهیم برای انسانیت و بشریت در نظر بگیریم، جامعیت آن و ممدوح آن کاملا مشخص است. اگر حضرت پیامبر اعظم(ص) فرمودند: به درستی که حضرت امام حسین(ع) چراغ هدایت و کشتی نجات است. «چراغ» مصداق نور است؛ نور رسالت نبوی و ولایت علوی و «کشتی» مصداق، کشتی نجات بخش نوح است که مومنین را از هلاکت نجات می‌دهد و در چندین حدیث مشابه همین حدیث،حضرت پیامبر(ص) اهل بیت(ع) را شبیه کشتی نوح می‌داند. https://telegram.me/saapoem

 اما دلیل استفاده این حدیث جامع و موثق در مقدمه کتاب آن هم در روز عاشورای حسینی و ساعات شهادت حضرت امام حسین(ع) این است که آثار عاشورایی مطابق «نظریۀ مکتب شعر دینی» باید دقیقا متأثر از دو منبع و نص اسلامی همان «قرآن و عترت آل رسول(ص)» باشد و ادامه دهندۀ معارف الهی در آثار دینی.

شعر دینی که طبق آرمان و تعاریف «مکتب شعر دینی» سروده شده باشد، در بحث «مفهوم شناسی» و ادراک عمومی ، در مرحلۀ اول متأثر از «عقلانیت دینی» و مباحث معقول و عقل گرایی در هنر است؛ سپس از محسوسات به معنای الهامات هنری و انتقال احساسات بشری بهره می‌برد و در نهایت با دخالت دادن «تخیل» در هنر و ادب دینی، ساختار هنری و ادبی را به غنای «حس آمیزی» ملبس می‌کند. در شعر ولایی و مکتب شعر دینی، جایی برای «بوطیقای ارسطویی» نمی ماند! چون اساس فکری شعر ارسطویی، تقلید «محاکات» و تخیل گرایی محض است و این با اهداف و اعتقادات شعر دینی و اسلامی تناقض دارد. ساده ترین دلیل «رد» این تفکر در شعر، معرفت شناسی دینی است و اینکه شناخت ممدوحین در دین بر طبق تقلید نبوده و باید از روی معرفت باشد! خدا، پیامبر، امام، معیارها و آرمان‌های دینی و اسلامی هیچکدام از روی محاکه به دست نیامده و اغلب پیروان مذهب تشیع و اندیشه‌های اسلامی از روی شناخت و معرفت شناسی کامل دینی، مسیر عبادی خود را انتخاب کرده اند. برای مثال «شهادت » در دین اسلام به ویژه در مکتب حسینی، مقوله ای نیست که برای تعاریف نظری و مفهوم شناسی دینی آن در هنر، آن را با بوطیقای ارسطویی تعریف کنیم. اصل دین از سوی خداوند متعال به بشر اعطاء شده است که در نخست در ذات فطری بشر آن را نهاده است و سپس با انتخاب و معرفی پیامبران و رسولان آن را در بین آحاد بشر تکمیل فرموده است.                              https://telegram.me/saapoem

شعر دینی، ترجمان آیات متعالی و آسمانی قرآن است و ما هنگام مدح و مرثیه ممدوحین علیهم السلام و اهل بیت گرامی ایشان، تمام مصداق‌ها را از قرآن وام می‌گیریم و بالطبع تمام احادیث معصومین علیهم السلام هم براساس قرآن و منطبق با روش معرفتی آن کتاب آسمانی بوده و خواهد بود. 

پس همان طور که آیات قرآن مقدس است، اشعار دینی به خصوص عاشورایی هم مقدس هستند و همانند قرآن باید بین مومنین «پاس» داشته شوند. البته به شرطها و شروطها که اشعار دینی ـ به ویژه عاشورایی ـ عاری از هر گونه اشکالات در زمینه مدح و مرثیه باشند! اشعاری با رعایت تمام معیارهای معرفتی نسبت به اولیاء الله و طبق معیارهای نظریۀ «رعایت شأن ممدوح در هنر و ادب دینی» که در آن به نسبت مراتب ادراکی اشعار را مورد بررسی قرار می‌دهد و ممدوح را با مراتب انسانی و غیر انسانی تعریف می‌کند. قطعاً ممدوح انسانی با ممدوح حیوایی و اشیایی یکی نیست و ما وقتی از یک انسان تعریف می‌کنیم تعریف از حیوان و اشیاء (جواهرات و اشیای گرانبها) طبیعی نیز همانطور! اما از لحاظ ماهیت وجودی و شأن وجودی هر یک در مقام و منزلت مرتبه ای دارند. حال وقتی سخن از ستایش و مدح «انسان کامل» می‌شود؛ می‌باید چگونه سرود و چگونه به ستایش پرداخت. انسان کامل، خلیفه الله است، انسان کامل در مرتبۀ بشری ولی الله است و شکوهش در زمین و آسمان بشکوه!

📝👈{بخشی از مقدمه کتاب "حسین (ع) عاشقترین یحیای هستی" ، مجموعه شعرعاشورایی حقیرفقیر برای چاپ}📚                                                              https://telegram.me/saapoem


سیدعلی اصغرموسوی : SaaPoem

Researching on poetry

            البحث والتحقیق فی الشعر  

 : سیدعلی اصغرموسوی شاعر،نویسنده, پژوهشگر


/ 0 نظر / 6 بازدید